Co TO to nie Ja... - Kasiek

moi, le rêveur. dygresja utopijności.

2012-01-11T21:00:00.001+01:00

Niczego od nikogo nie oczekuje, po prostu żyję sobie radośnie w swoim wielkim małym świecie. Dla kogo małym? Dla otoczenia, które mnie nie zna. Uważa mnie za ekscentryczkę, która powinna wejść w dorosłość.
Ja naprawdę będę jeszcze mieć czas na całą dorosłość, ale dlaczego chcecie mnie zmieniać?
Chcę pisać do kogoś mi bliskiego listy, których nawet mu nie wysyłam tylko dostarczam do rąk własnych, bo nie mogę się doczekać, co On na to. Czy to jakiś wielki nietakt w tych czasach pisać list? Chyba nie. Ale to "zjawisko" występujące u mnie ogólnie jest postrzegane jako staromodne i regres. Przepraszam, ale powrót do kultury i czegoś pozytywnego wcale za regres nie uważam.

Staram stawiać sobie w życiu za cel uszczęśliwianie siebie i swoich bliskich, w co wchodzi także rozwój osobisty pod wieloma względami (nie tylko naukowy). Rozwój zbliża mnie do szczęścia, bo zbliża mnie do samospełnienia. Poza tym rozwijać mogę wiele rzeczy, jak np. swoją artystyczna część charakteru czy też kulturę osobistą.

Nie poprzestaje jednak tylko na tych kwestiach wyższych. Czasami zapominamy, że słowo zapisane i wręczone jako coś istotnego może być o wiele milsze niż kwiaty i posłużyć przez lata.
Np. mi ostatnio, że tak powiem odwaliło i zebrałam istotniejsze i co ciekawsze myśli z minionego roku, ale także kilka bardziej ambitnych poematów. Ogólna liczba wyszła taka sobie- 12. Świata nie zwojuje, ale zebrałam je w książeczkę, a właściwie zeszycik. Jak na taką "publikację" przystało jest dedykacja, przedmowa i posłowie, czyli kolejnych kilka stron.
Zadedykowałam ją 2 osobom. Jedną z nich jest moja nauczycielka z gimnazjum, która dała mi wiary we własne możliwości twórcze i nauczyła przelewać słowa i uczucia na papier.. Dużo jej zawdzięczałam i po wydrukowania i zszyciu wszystkiego napisałam jej kilka słów..
Chciałam po prostu, żeby zrobiło się jej miło, żeby się mogła do siebie uśmiechnąć w duchu i powiedzieć sobie: odwaliłam kawał dobrej roboty.
Dlaczego akurat tak, a nie osobiście?

Bo chyba jest to bardziej wiarygodne - co jest już trochę paradoksem swego rodzaju. Ale niestety, społeczeństwo polskie w kontaktach między ludzkich dostrzega więcej fałszu i obłudy niż w papierze ( tak sobie myślę, że może być to spowodowane ewentualnym dowodem, jeżeli zajdzie jakąś niezgodność z owym świstkiem - taki dowód rzeczowy w sprawie przeciw nadawcy). Jestem tym zaskoczona a sama analogicznie do tego postępuję.
No, ale to taka moja mała dygresja :)

Istotny jest tu najbardziej cel. Czasami właśnie jego prostota, a nie sam zysk pozwala nam być szczęśliwszym i otwartym na świat wliczając w to ludzi.

drzewo

2012-01-10T15:15:00.000+01:00

Trochę choroby, trochę czasu i refleksji.
Wszystko i niby nic i nagle w ciągu godziny szuka się sposobu do nadrobienia wszystkiego na raz... I tak powstało drzewo. Niezupełnie normalne drzewo.
Bo drzewo ostatnio daje mi spokój... Jest alegorią wszystkiego co mnie otacza, tłumaczy mi wiele.

W sumie, może coś w tym jest, bo...

"Drzewo jest symbolem wzrostu, drabiny do nieba, osi świata, kolumny niebiańskiej, życia kosmicznego; stworzenia; boskiej gwarancji odnowy, prawa lub ducha boskiego, jedności organicznej; sprawiedliwości; wielkości, królewskości; piękna, poezji; wiedzy; kary, szubienicy, krzyża; schronienia, azylu; odkupienia; miłości, ofiary; wróżby; stałości; nadziei; szlachetności; pokoju; bogactwa; energii, radości; mądrości; czci; człowieka; życia psychicznego; zdrowia; fallusa, płodności, genealogii rodu, długowieczności, odrodzenia, odmłodzenia; życia i śmierci, zwycięstwa życia nad śmiercią, zmartwychwstania, nieśmiertelności; wśród roślin odpowiednik lwa między zwierzętami; siedziba elfów, duchów, chochlików, krasnoludków."

Szanujmy drzewa...

Jestem za a nawet przeciw!

2011-09-23T20:58:00.001+02:00

Nie wierzę w piekło.
Jestem kosmopolitanką, która wbrew sugestiom mojego nauczyciela od Wosu na temat kosmopolityzmu nie jest "wyzuta z pewnych wartości" a nie jestem obojętna czy też nijaka.
Wierzę w to, że gdybyśmy zostali pod zaborem galicyjskim, byłoby nam lepiej. Po pierwsze krwawica naszych przodków walczących o wyzwolenie nie poszłaby na pohańbienie, bo po 1. nie byłoby tych wszystkich durniów u władz, po 2. nikt by nie lizał dupy Ameryce.
Denerwuje mnie Katolicka mafia, która jest gorsza niż Sycylijska. Ich wtrącanie do aborcji, polityki.
I polityka, która wtrąca się nie tam gdzie trzeba.
I sprawa aborcji! Pokazywanie drastycznych zdjęć, to jest świetna taktyka wg polityków i katoli. Gówno prawda! Zainteresujcie się uczuciami i psychika kobiety, a nie walczcie o poparcie wyborców opowiadaniem się za lub przeciw takim zabiegom!
Czy ten kraj zmierza do najwyższych wartości entropii? Czy to wszystko musi stawać się coraz bardziej subiektywne, coraz bardziej zakłamane. Za chwilę zobaczymy na scenie politycznej własną odsłonę Makbeta.

Co za syf.

Wesoła szkoła.

2011-09-13T17:22:00.001+02:00

Ostatnio czuje się lepiej, chociaż dni były ciężkie. Nagle, na jedną, małą, nikomu nic winna osóbkę spada ciężar obowiązków.
Protestuje! Protestuje przeciw auto-presji liceów. Tak! Auto! A dlaczego? Bo to właśnie one wywierają na uczniach chorobliwą presję. "Jesteście w elitarnej placówce. To szkoła z tradycjami. Tutaj dostają się tylko najlepsi, kulturalni, dobrze ustawieni." Nie ma, że boli. Uczyć się trzeba, ale taka gadka do mnie nie dociera, a na pewno nie dociera do mnie rygor z przedmiotów: historia, geografia, PP, PO, WOS, WOK na profilu typu biol-chem. Nagle poziom szkoły przewyższa uczniów nie dlatego, że jest dyscyplina, tylko dlatego, że jest dużo materiału. A dlaczego? Bo z każdego przedmiotu ma się co najmniej lekkie rozszerzenie. Ja się pytam z jakiej racji mam mieć na sprawdzianie z geografii rzeczy których nie mam w podręczniku? Z jakiej racji ja mam czytać lektury na historię? Z jakiej racji mam wydawać kasę na podręcznik do WOSu, który w życiu mi się nie przyda. Bo po co mi czy żyję w rodzinie nuklearnej czy typu pachwork?
Jako osoba ambitna ciężko mi odpuszczać, aczkolwiek teraz będzie to konieczne. I co? To znaczy, że jestem gorsza? Lepiej uczyć się z wszystkiego po troszkę i nie zdać matury? No gratulacje dla ME, LO i nauczycieli. Dziękuję wam, za uprzykrzanie mi życia. Nie mam czasu na sen.

Wszystkich czytelników pozdrawiam i życzę udanego tygodnia. Mam nadzieję, że Wam weekend minął na wypoczywaniu, a jeśli już nad książką to lekką i przyjemną.

Miliony słów

2011-08-03T20:15:00.000+02:00

Miliony słów. Niby pustych, ale jakby barwnych, przeplatają się przez mój umysł. Unoszą się niczym słowa, liście niczym… na wietrze. Setki pyłków, drobnych kamyczków. Dmuchawce..

Coś jednak w tym obrazie jest nie tak. Coś jednak go zakłóca. Skąd pyłki i płatki kwiatów? I skąd do jasnej cholery te liście? Mój umysł przecież teraz to jakaś ogromna piaskownica. Piasek tu i tam… Pełno wydm, które zasłaniają jednocześnie tworząc linię horyzontu. Pustynia. Pieprzona Sahara.

Miliony słów lecą w pustynie. Pyłki nie zapłodnią ziemi, a liście nie zgniją by użyźnić podłoże. Wszystko uschnie niezakorzenione. Potrzebuje czasu by przekopać się przez stertę piachu.. By znaleźć.. by znaleźć źródło… By woda stworzyła mi oazę umysłu, by kwitły mlecze i rosły drzewa… Taka topola… Na środku pustyni. Tak, taki mam obraz. Samotna topola na środku ogromnej piaskownicy.

Ja potrzebuje oddechu świeżości! Potrzebuje oddechu nauki, by zakorzeniona we mnie pomagała mi rosnąć w duchu i dotrzeć do najdalszych zakątków ciała.

Dajcie mi tchnienie. Bo pragnę budować oazę…

Sny

2011-07-28T23:17:00.000+02:00

"[...] o śnie jako o małej śmierci, która dotyka wszystkich [...]"
(frag. "Sceny z życia za ścianą" J.L.Wiśniewski)

Jeśli sen to namiastka śmierci, to mam dylemat, bo nie wiem czy znajdę się w marzeniach czy koszmarze.

O nim

2011-07-02T22:22:00.000+02:00

Oczy pana P.
Kotary się odchylają
Tysiące tancerzy w brązach
biegają po orchestrze..
Migotliwe iskierki,
malutkie gwiazdeczki tańczą.
Trzymają czarne trzepocące
wachlarze; odgrywają
taniec rodem z bajek.
A ze sceny wzlatuje kurz
lśniący jak sypkie złoto..
Przypominający cynamon.
Gdy się wpatrzysz odnajdziesz
we wspaniałym dziele morze..
Zburzone, spokojne, falujące.
Wrzące, by zaparzyć kawę
z łagodzącym smak olejkiem
migdałowym.. Afrodyzjak grecki.
Budzi, uspokaja, rozkochuje.
Kotara nagle zasłania orchestrę
By po chwili rozpocząć
kolejny spektakl na uczuciach...

Dzisiaj trochę prywaty, ale czasami być musi, szczególnie wtedy, gdy przychodzi natchnienie. Miło je czasami znowu mieć. :)

Graźka

2011-06-30T10:46:00.000+02:00

- Proszę wejść. – w gabinecie jest jasno. Białe ściany, święte obrazy, krzyż. –Proszę usiąść. Czy wiesz, dlaczego tu jesteś?.. Milczysz.. – kobieta wzdycha i wstaje zza dyrektorskiego biurka. Jej habit kontrastuje z kolorystyką pokoju. – Jakoś ostatnio nie byłaś zbyt milcząca. Teraz kiedy masz szansę wypowiedzenia się i obrony milczysz. Zła taktyka.

W gabinecie zapada cisza. Siostra przez chwile przypatruje się przybyłej i siada za biurkiem. Podnosi słuchawkę, wykręca parę cyferek łączących ją z sekretariatem:

- Czy państwo Smolej już przybyli?... Dobrze, proszę ich poinformować, że ich oczekuję u siebie. – odkłada słuchawkę. Spogląda teraz na siedzącą przed nią blondynkę zaczesana w kucyka w marynarskim mundurku. Kobieta wie, że to co zrobi za parę minut może być wielkim zagrożeniem dla jej szkoły.

Rozlega się pukanie.

- Proszę wejść. – zakonnica wstaje.- Dzień dobry.

- Dzień dobry.

- Usiądźmy. Proszę państwa, wiem, że ta rozmowa będzie trudna, aczkolwiek nie mogę już dłużej tolerować niesubordynacji państwa córki…

- Wylali Cię! Wylali Cię kurwa ze szkoły! Wyłożyłem kupę forsy, żeby przyjęli takiego gówniarza jak ty i co zrobiłaś? Pytam się co zrobiłaś?

- Nic, przysięgam, nic! – oczy blondynki są czerwone i zapuchnięte. Po policzkach płyną łzy.

- Kokaina to jest nic?! Tak? – mężczyzna wsiadł za kierownice. Dziewczyna jednak wciąż stała przed samochodem. – Wsiadaj, nie rób scen! – drzwiczki się zatrzaskują. – Co masz zamiar robić?.. Pytam się ciebie, to odpowiadaj!

- Nie wiem – krzyknęła.

- Nie tym tonem, szpiku!

- Artur! – kobieta na przednim siedzeniu kładzie dłoń na ramieniu męża. –Uspokój się.

- Jak ja mam się uspokoić? Jak? Przecież to się w głowie nie mieści! Co za cholerny wstyd!

Mężczyzna zajeżdża pod dom:

- Nie widzę cię dziś do końca dnia. Rozumiesz? – nawet nie spogląda na córkę i wysiada z pojazdu. Dziewczyna wychodzi druga. Biegnie do miasta. Łzy zamazują jej obraz. Zna te ścieżki na pamięć, więc przymyka je. Wchodzi do niezbyt przyjemnej kamienicy. Uskakuje co dwa stopnie, by jak najszybciej trafić na czwarte piętro. Drzwi nr 26. Staje i uspokaja się, ociera łzy i poprawia koszulę. Dzwoni dzwonkiem.

- Miki, proszę, bądź w domu.. Miki, proszę cię. –szepcze. – Miki.. – jej wywody przerwa poruszenie zamka.

- Grażyna? Co ty tutaj robisz?

- Mogę wejść?

- Proszę.. – Miki skrobie się po głowie, gestem zapraszając do środka. – Napijesz się czegoś? Herbaty? Wody?

- Wódki.

- Ej, ej. Że co?

- Daj mi wódki.

- Coś się stało?

- Wyjebali mnie.

Zapada cisza.

- Że co?! Coś ty najlepszego zrobiła?!

- No co?! Sprawisz mi kazanie jak mój ojciec?! W dupie mam tamtą szkołę! To dom wariatów był!

- Za co?

- Co za co?

- Za co cię wywalili? – dziewczyna spuszcza głowę. – Graźka! No mów.

- Za prochy. – chłopak siada na fotelu. Zakrywa dłońmi twarz. – Miki, ja wiem.. Miki! Proszę. – klęka przed nim starając się mu spojrzeć w oczy.

- Powiedziałaś mi, że z tym skończyłaś. Wiedziałaś, że jeżeli znów weźmiesz nie masz do mnie po co przychodzić. Nie po to płaciłem za twój cholerny odwyk, żebyś mi takie coś wywinęła.

- Ja… Ja Pojdę jeszcze raz! Ja będę tam siedzieć ile mi każesz!

- Nie mam tylko ciebie na głowie. nie mam kasy na szastanie na prawo i lewo. Może poproś ojczulka co?

- Nie.

- Wyjdź.

- Miki.. Proszę!

- Prosiłaś mnie kiedy miałaś piętnaście lat, prosiłaś mnie kiedy miałaś szesnaście lat.. Prosiłaś mnie przed wakacjami, po wakacjach, we wrześniu i październiku. Prosisz mnie non stop. teraz wiem, że to jest błąd, że ci ulegam. W ogóle nie wiesz, że to co robi mnie niszczy. Więc teraz jedyne co mogę zrobić to otworzyć ci drzwi.

- Michał!

- Wyjdź.

Miłość vs. Przyjaźń

2011-06-28T21:10:00.000+02:00

Pamiętajmy by w miłości nie zapomnieć o przyjaciołach. Tak się tylko wydaje, że będzie jak dawniej. Że będzie ok. Tak naprawdę, oni będą nam chcieli dać na początku trochę prywatności, odsuną się nieznacznie. My zatraceni w uczuci zaczniemy zajmować się tylko naszą druga połówką.. Potem wrócą do nas, a my nie będziemy potrafili zrezygnować z 2 minut ze spotkania z ukochana osobą. Wtedy zaczyna się walka między przyjaźnią i miłością.. Często wojna ta przepleciona jest zazdrością. Ukochane osoby stawiają Ci wybór. Miotasz się i nie wiesz co wybrać, szukasz kompromisu, obiecujesz rozwiązania, których nie dotrzymujesz, aż budzisz się pewnego ranka i musisz walczyć o tych i o tych. Albo wybierzesz, albo w końcu pójdziesz na nieakceptowany przez Ciebie kompromis, bo to nie jest kompromis między tobą i nimi, ale tylko między nimi.

Jeśli raz zapomnisz o przyjaciołach, możesz ich zaniedbać. Jeżeli się w porę nie opamiętasz możesz ich stracić z własnej głupoty. Bo oni być może będą walczyć, pytanie czy ty nie brałeś znieczulenia na nich pt. miłość.

Trudna synteza..

2011-06-16T13:21:00.001+02:00

Życie wyprzekręcało mi się do góry nogami. Ludzie, którzy byli mi niesłychanie bliscy znikają jak kamfora, a Ci, którzy po prostu byli w pobliżu nagle znajdują się w samym centrum.

Dzisiejsze niebo odzwierciedla stan mojej duszy. Jest błękitne, że aż można mówić o wyblakłym niebieskim. Na tym niemalże letnim niebie jest, a raczej są delikatne, białe, pierzaste chmurki.. Coś jednak burzy tą sielankę. Jest tu jakaś jesienna nostalgia, melancholia. Środek nieba przysłania skupisko cięższych, pełniejszych i ciemniejszych obłoków. Ich liryczność skłania do zadumy.
Pejzaż, który mam przed sobą jest piękny, ale jakiś smutniejszy niż zazwyczaj. Nie wiadomo, czy czekać słońca, czy deszczu.. Być może ulewy?

Przed sobą mam różowe, pnące róże. Na tle wszechobecnej zieleni wyglądają niewinnie, subtelnie. Wprowadzają spokój w walorycznej zieleni... Zaraz obok, po metalowych rurkach pnie się czerwona róża. Jest głęboka i wyrazista. Wprowadza mocny kontrast, wybija się, przyciąga wzrok. Prowokuje.
Zastanawia mnie, czy da się połączyć te dwa obrazki. Te dwie róże. Czy da się być dla tych i dla tamtych. Czy mogę być tym kim byłam od zawsze i tym kim jestem teraz?

Umieram

2011-05-02T11:32:00.000+02:00

Ostatnio doszłam do pewnego wniosku. Powiem wprost: zgubiłam coś, coś we mnie uschło.
  Przez te wszystkie lata pewna, bardzo cenna część mnie zaczęła umierać. Powoli uchodziła w natłoku obowiązków, zmieniającej się hierarchii wartości, ludzi... Teraz patrze na to jak się zmieniłam i boję się, że pewnego ranka obudzę się zupełnie naga wewnętrznie.
  Każdy ma w sobie duszę artysty, czy tego chce czy nie. Moja u swych początków wciąż szukała. Chciała tańczyć, grać, malować, pisać, wypowiadać się. Chciała poznawać piękno, szukać go w przyrodzie, ludziach i w betonowym świecie. Ta duszyczka była w stanie znaleźć piękno dosłownie wszędzie. Teraz łapie powietrze niczym ryba, bo została odsunięta w takie zakamarki, w które tlen już nie dociera. Zeszła na dalszy plan.
  Zaaferowana szkołą, zdobywaniem dobrych wyników, zamartwianiem się o przyszłość zgubiłam główna dewizę życiową: carpe diem. W swoich planach na przyszłość, tą dorosłą przyszłość, uwzględniałam jaka chcę mieć pracę, ile zarabiać etc. Czysty materializm. Przez ostatnie osiem miesięcy moja duszyczka artystyczna po prostu zapadł w śpiączkę.. Nie zauważyłam tego i nie zauważyłabym nadal gdyby nie pewna osoba. Stworzyliśmy wspólna listę rzeczy, którą zamierzamy zrobić w ciągu najbliższych pięciu lat. I właśnie wtedy coś we mnie drgnęło.. Coś, co bardzo długo spało.
  Zrobiło mi się przykro, bo uświadomiłam sobie, że nie potrafię już malować tak jak kiedyś, nie mam już takiej ręki ani wytrwałości. Nie mam też już dobrych pomysłów do aranżacji projektów, które nagle pojawiły się w głowie.Suche szkice. Nic poza tym.
  Nie pamiętam kiedy ostatnio napisałam jakiś wiersz, taki z duszy.
  Jedyne co we mnie zostało to trochę inne spojrzenie na świat, a i tego nie jestem pewna. Czuję wewnętrzną pustkę, czuję, że tracę na wartości. Przez próżność i zabieganie.
  Chciałabym reanimować we mnie tę umierająca cząstkę, ale nie wiem czy dam radę i nie wiem czy wgl mam co ratować.....

Kevin Beilfuss

Sprzeciw sprzecznościom

2011-04-10T14:51:00.000+02:00

  Zahukana i zalatana, ostatnio non stop brak mi czasu. Jestem wszędzie i jednocześnie nigdzie. Tak właściwie nie robię nic sensownego co powinnam, a wszystkie moje cele wpisane na szczycie moich planów gdzieś się oddalają.. Doszłam do punktu krytycznego, gdzie moje ciało odmówiło posłuszeństwa, a teraz już monotonie zbliża się do kresu baterii, które dotąd działały. Zmieniło się troszkę priorytety i harmonogram, który i tak wszystko odbija sobie na mnie. Moim stanie psychicznym i fizyczny. Wspierana/niewspierana.
  W ciągu tych kilku tygodni, po punkcie krytycznym nastąpiła chwila zamyślenia niezwiązana z harmonogramem zajęć rozplanowanym bardzo dokładnie w moim kalendarzu niezbędniku. Zwykła rozmowa, choć może nie taka zwykła. Raczej była ona nutą świeżości w tym zgiełku powtarzających się czynności. Jej tematem byli ludzie. Ich psychologia jeśli by tą konwersację troszkę przykoloryzować.

  -Może przedstawię? Mariolka, lat 14 coś. Z pokolenia, które jest przyszłością tego kraju. Uczęszcza do gimnazjum. Uważa się za lubianą. Co do tego nie ma wątpliwości, aczkolwiek sama mówi, że lepiej dogaduje się z chłopakami. Uważa, że trudno jest jej nawiązać przyjaźnie z rówieśnikami tej samej płci. Sądzi, że jest fajna.
A teraz trochę tego jaka jest naprawdę. Otóż wcale nie jest fajna. Mariolka uporczywie dąży do tego by być popularnym i z zawrotną szybkością zwiększać "lvl" na facebooku czy też słynnego nk.pl. Nie czeka, aż pozna ludzi w jakiej konkretnej sytuacji, nachalnie wbija się w rozmowy swoich znajomych i domaga się, by ci przedstawiali ją swoim znajomym. Jest głośna i wiecznie wesoła, przez co czasami irytująca. jak się pewnie domyślacie, nie da się z nią porozmawiać na jakiejś poważniejsze, stosowne do jej wieku tematy. Nie ma hobby. Tak właściwie jej jedynym tematem, który draży non stop są chłopcy i tak zwane "pierdoły". Ach tak.. Chłopcy. Tylko przy nich czuje się naprawdę dobrze. Oni są jej potrzebni do życia, bo bez nich tak naprawdę by nie istniała. Nie jest przeciętnej urody co zgrabnie wykorzystuje. Dlatego też nie potrafi znaleźć wspólnego języka z rówieśniczkami. Nie ma po prostu nad nimi przewagi seksualnej. Jej rówieśnicy w tym okresie poznają swoje ciało i zaczynają oswajać się z popędem. Wystarczy że taka dziewczyneczka jak ona ubierze większy dekolt lub kusą spódniczkę i nie zwracają oni uwagi na jej pustość, sztuczność i "niefajność".
Dziwne jest to, że ludzie dorośli (mam na myśli nauczycieli- choć nie wiem, czy przypisałam ich pod odpowiednią etykietką) także są w niej w pewnym sensie zauroczeni (?). Nie patrzą na jej niewiedzę tylko tą wykreowaną popularność, którą sama sobie nakręca.
Czuje się przytłoczona. Tacy ludzie znajdują się na szczycie hierarchii, gdy tymczasem persony z bardzo dobrze zapowiadającą się przyszłością, zdolne, oczytane i posiadające zainteresowana spoczywają w jej cieniu.
Czy ludzie zwariowali dokumentnie?..

oszalałam...

2011-03-19T23:54:00.000+01:00

  Siedzę. Brak mi słów. Być może z powodu mojego małego zapału do edukacji związanej z poszerzaniem nauki o naszym kochanym, ojczystym języku... A może powodem jest zupełnie coś innego. Może powodem jest to czego nie potrafię własnie zdefiniować, opisać, opowiedzieć...
  A może skoro nie potrafię tego opisać... To takie coś nie istnieje? Nie, TO jest, bo ja TO czuje. Całą sobą, każdym naczyniem mego ciała, każdym kawałkiem.. Każdym płynem... Czuje to całą sobą.
  Co to ?

pustka.

2011-02-21T17:12:00.000+01:00

Czasami płacze się razem z deszczem. Wtedy kropelki spadające z nieba mieszają się ze łzami na twarzy. Czasami płacze się tak, że te słone kropelki nie płyną po rozgrzanych policzkach... Zupełnie tak jakby od gorąca wyparowały. Jednak one nadal zachowały swoją postać.. Po prosty płyną od wewnątrz jeszcze żałośniej ukazując się tylko samemu zainteresowanemu.

Dzisiaj można płakać po cichu z padającymi płatkami śniegu.

Cały świat na chwile zawirował.

Wokół tylko biel...

"Nagłe serc ukłucia.."

2011-02-16T18:43:00.001+01:00

Napisałam to już dawno, jako pomoc dla Julki.

To było dawno. Jeszcze przed wojną. Długo przed nią.

Morze spokojnie falowało, niczym lekko zamieszana kawa. Nie było wzburzone, nie przecinały jej fal statki szturmowe.

Ona także była spokojna. Wyszła w białej długiej sukience i chodziła na po pisaku. Rozgrzebywała stopami zimnawy piasek. Była już połowa września, a mimo to utrzymywała się ładna pogoda. Jedynym mankamentem była stale spadająca, dzień w dzień temperatura. jednak było jeszcze na tyle ciepło, by chodzić boso po złotym pyle.Nie wiadomo nad czym rozmyślała. Może snuła marzenia? Może myślała o przyszłości, a może o tym co już było?Zatrzymała się i zawiał wiatr rozczochrując delikatnie jej włosy. Zza chmury wyłoniło się słońce i wtedy jakieś światełko oślepiło ją na chwile. Gdy słońce zaszło znów za chmurę schyliła się, by znaleźć co to było.Pod sypkim piaskiem leżał naszyjnik. Podniosła go i wtedy zobaczyła, że wisiorek był w kształcie serca z wygrawerowanym napisem. Był on nawleczony na złoty, cienki łańcuszek. Serduszko było otwierane, a napis głosił „Dla Anny”. Otworzyła je. Ze środka wypadł kawałek cienkiego pergaminu. Zanim schyliła się po niego jej uwagę przykuły dwa malutkie zdjęcia w obu częściach serca. Oba były zrobione w sepii. Na jednym widać było uśmiechającego się mężczyznę o jasnych włosach, a na drugim brunetkę z toczkiem na głowie i siateczką przysłaniającą oczy. Minęło kilka chwil, zanim przypomniała sobie o kawałku papieru. Leżał przy jej stopach. Rozwinęła go. „Jagiellońska 5, bądź, kocham Cię.”.Nie zastanawiając się ani chwili, ruszyła do domu na wydmach, przebrała się i udała się pod wskazany adres.Szła dość długo, ale dotarła do celu. Za parkiem było widać małą kamieniczkę. Intuicja kazała jej tam iść. I rzeczywiście na budynku pisało „Jagiellońska 5”. Weszła do środka przez uchylone drzwi. Kamienica mieściła cztery mieszkania. Pomyślała przez chwilę co zrobić. A chwilę później pukała kolejno do drzwi. Pierwsze drzwi nie skrywały nic. Nie było w mieszkaniu nikogo lub też ktoś nie chciał jej otworzyć. Podeszła do kolejnych. Otworzyła jej starsza pani.

-Zna pani Annę?

-Nie, nie znam. Kim pani jest? –spytała zaskoczona mieszkanka kamienicy. Nie doczekała się odpowiedzi. Ona skierowała się już na górę.Drzwi trzecie otworzył dorosły mężczyzna. Miał może czterdzieści kilka lat. Wysoki, podobny trochę do tego na zdjęciu.-Oczekuje pan Anny? – mężczyzna otworzył szeroko oczy i nic nie mówił. Wstrzymał powietrze. –Oczekuje pan Anny? –powtórzyła.-Tak.-Mam coś dla pana.-Proszę wejść. – zaprosił nieznajomą gestem do środka. – Zaparzyć pani herbaty?-Nie, dziękuję. Mam coś dla pana. Mogę usiąść? – patrzyła na niego wyczekująco, jednak on dalej był trochę osłupiały. Dopiero po kilku chwila ocknął się i zaproponował, aby usiedli. –Mieszkam nad morzem, nad samym morzem. Codziennie rankiem wychodzę boso na plażę, gdy mi pozwala na to pogoda. Dziś także wyszłam i rozkopywałam stopami piasek. Spoglądałam na morze i chowające się co raz za chmurami słońce. Znalazłam także medalion ze zdjęciami i krótką wiadomością. – Dziewczyna wyciągnęła z kieszonki swoje znalezisko i skierowała je na dłoni w stronę mężczyzny. On chwycił znana mu rzecz i powiedział:- Czekałem na to dziesięć lat. Czekałem, aby Anna przyniosła ten medalion ze sobą na szyi. Byłem żonaty. Moja żona jednak zmarła przy porodzie córki. Byłem samotny i zmęczony wszystkimi dotykającymi mnie troskami. Pięć lat po śmierci żony, latem przeprowadziłem się wraz z córką nad morze. Często spacerowaliśmy na plaży i dokarmialiśmy razem mewy. Wtedy spotkałem ją po raz pierwszy. Kłóciła się z narzeczonym. Była taka delikatna. Szarpali się, on szarpał nią jak kukłą. Wstawiłem się za nią, a że się okazało, że owy kawaler był pijany szybko go od niej odsunąłem. Anna podziękowała mi grzecznie i pędem ruszyła do domu. Spotykałem ją wraz z moją córką Ewą coraz częściej. Anna zabawiała ją, śpiewała jej. Ewa kochała Annę nad życie. Anna zastępowała jej matkę. Któregoś razu zaprosiłem ją do siebie na herbatę. I po kilku kolejnych zaproszeniach już nie musiałem tego robić. Sama do nas zaglądała popołudniami. Wkrótce później ktoś w nocy kamieniem wybił okno w mojej sypialni. Owinięty był papierem, na którym było napisane: „Zostaw Ankę w spokoju!”. Nie potrafiłem tego zrobić. Na drugi dzień przed południem Anna przyniosła Ewie kilka bajek. Zatrzymałem ją jednak. Siedzieliśmy chwilę w milczeniu. W końcu ona wstała strzepała spódnicę i stwierdziła, że będzie musiała już iść. Wstałem i złapałem ją za rękę. Spojrzałem jej w oczy i powiedziałem:-Kocham cię. – Milczała. –Kocham cię i chcę abyś była ze mną. – Z kieszeni wyciągnąłem medalion i schowałem w jej dłoni.Tego samego dnia wieczorem miała u mnie być, jednak wcześniej spotkała się z narzeczonym na plaży. Oświadczyła mu, że zrywa zaręczyny. Ten despota… Ten.. – głos załamał się jasnowłosemu mężczyźnie. Dziewczyna zbliżyła się do niego i złapała go za dłoń. Pokiwała głową. – On ją zabił. – kontynuował. – Zabił moją Anię. Był pijany i.. A potem wrzucił jej ciało do morza. – zapadło milczenie. Powietrze stało się cięższe, przesycone jakby smutkiem. – tego medalionu szukałem pół roku. Nie znalazłem go. Myślałem, że utonął razem z nią. Jednak chyba nie dość dobrze się przykładałem do poszukiwań.-Nie. Dziś rano był odpływ. Może medalion postanowił, że to jest czas by wrócić. Wtedy zbyt mocny byłby to cios…-Może i masz rację. – spoważniał i uniósł głowę z ślepo wycelowanym wzrokiem przed siebie. Milczeli chwilę. Ona trzymała go nadal za rękę. –Posłuchaj mnie. Weź ten medalion. On mi nie przyniósł szczęścia, ale może Tobie go da. Niedługo się stąd wyprowadzam. Jadę do córki za granicę. Chciałbym, abyś coś dla mnie zrobiła. – Mężczyzna wstał, odsuną szufladę i wyciągnął duży plik listów. – To są moje listy pożegnalne do Anny. Mogłabyś je wrzucić do morza? Chciałbym aby do niej dotarł choć jeden.Dwa dni później miała już przeczytany każdy list. Wyciągnęła je z kopert i każdy wsadziła do zielonej butelki po winie. Zatkała je korkiem i tak trzydzieści listów pewnego ranka wrzuciła do morza. Długo patrzyła jak odpływają zabierane przed przypływ. Machała im i płakała. Obok niej stał starszy blondyn. Także płakał, a pod nosem z uśmiechem powtarzał „żegnaj Aniu!”.

plaża.

2011-02-03T19:39:00.001+01:00

  Cicho. Spokojnie, a jednak coś zaburza całość. Wszystko jest normalnie, ale jednak nie jest. Dzisiaj nie przedstawię nic sensownego, ani mądrego. Dziś potrzebuje po prostu ochłonąć. I opowiedzieć jak wygląda plaża mojego umysłu, jak kocham gwiazdy i jak lubię przymykać oczy na ten cały cywilizowany świat. Czasami zastanawiam się czy nie mam czegoś z anarchoprymitywisty. Oczywiście nie chce wysadzić ani rządu, ani szkół i laboratoriów w powietrze, ale po prostu szkoda mi się robi widząc coraz większy deficyt dziewiczej przyrody. Tak właściwie ta prawdziwa "dziewicza" przyroda jest jakimś ewenementem ostatnio, a nie powinna być.
  Zapędziłam się, ale wrócę może do plaży.
  Jak wyobrażacie sobie plażę?
  Bo ja właściwie, gdy zamykam oczy i myślę plaża, to mam przed sobą mokry, chłodny piach. Piach, ale taki jakby ktoś zabrał mu trochę połysku. Niemal czuję jego wilgoć na stopach. Ten drobniutki kamyczek przypomina mi trochę letnie wieczory. Ciepłe, ale jednak przydałoby się mieć na sobie cardigan. Ta moja piaskowa smuga ciągnie się po prawej i lewej niezbyt szerokim pasem, który ograniczają z jednej strony morze, a z drugiej wysokie trawy porastające wydmy.
  Morze jest lekko wzburzone, jakby opowiadało jakąś historię. Milknie czasami, by znów spienić się pod uderzeniem kolejnej fali. Tak jakby szept i krzyk w jednym. Woda jest koloru stalowego błękitu. A linia horyzontu, która rysuje nie jest idealna.. Rozmazuje się, jest subtelna i nieznana. Tajemniczy horyzoncie, co skrywasz?
  Na delikatnie niebieskim niebie zwisają przejrzyste białe chmury. Przypominają trochę watę cukrową, która przykleiła się do sufitu. Tej słodyczy na moim niebie jest dużo i często staje ona na drodze ciepłym promieniom słonecznym wędrującym ku wilgotnemu piachowi.
  Moja plaża jest pusta i nie ma na niej super gorąca. Jest cicha i spokojna, a jednocześnie wzburzona i tajemnicza.

  Jaką plażę skrywasz Ty?

Linia człowiek-człowiek.

2011-01-26T15:53:00.001+01:00

Ludzie. Człowiek, pojedyncza persona. Kim jest? Dokąd zmierza? Co go/ją prowadzi?

Żyjemy na odległość. Mijamy się na ulicy. Czasami nawet wzajemnie się nie zauważamy. Idąc myślimy o naszych sprawach, zmartwieniach. O tym co mamy do załatwienia. Co dziś na obiad? Gdzie znajdę uczciwego dewelopera? Zapisać dziecko do przedszkola czy jeszcze poczekać? Spotkać się? Wspominamy i snujemy plany. Plany na dziś, jutro, na tydzień, na przyszłość. Udajemy się w niepewna wędrówkę naprzód, a nie żyjemy tu i teraz. Idąc, nie zastanawiamy się kim jest ten starzec, którego mijamy i skąd ma tą bliznę? Nie zatrzymujemy się przy blond piękności, bo automatycznie przyjmujemy, że nic nie wie o dualizmie korpuskularno-falowym. Oceniamy ludzi po pozorach. A jednocześnie tylko obok nich przechodzimy.

Żyjemy obok siebie. Poznajemy powierzchownie ludzi, nie mając ochoty poznawać ich bardziej. Lub też sytuacja jest odwrotna. Spotykamy się. Cześć! Co słychać, bo u mnie wszystko ok. Ale tak naprawdę nie mamy o sobie pojęcia. Często nawet wydaje nam się, że jesteśmy z kimś w bliższych relacjach. Rozmowy nie kończą się na standardowym co u ciebie? i widujemy się częściej. Jednak jakiś szkopuł przeszkadza nam się do końca przed kimś otworzyć. Zastanawiamy się skąd to się bierze, skoro przecież tyle o sobie wiemy i znamy się! Ta blokada może brać się z podświadomego rozumowania naszych relacji. Być może nieświadomie kalkulujemy, jak ktoś przyjmie o nas pewne informacje i brak nam danych przez co się wycofujemy?

Jesteśmy istotami u których ewolucja musiała wykształcić coś na kształt ochrony przed odrzuceniem otoczenia. Być może dzięki temu nie rozczarowujemy się na "znajomych" i na samych sobie. Bo odrzucenie przez środowisko często równa się osobistej porażce (oczywiście są od tego wyjątki!). Mechanizm ten powstał prawdopodobnie nie tylko do ochrony. Lecz po to by wzmocnić w pewien sposób nasz gatunek. Nie potykając się w życiu na linii człowiek-człowiek nie załamujemy się, nie tracimy wiarę w siebie w związku z czym jesteśmy silniejsi i pewniejsi siebie.

Owszem, często ten mechanizm odrzucamy, bo jako człowiek rozumny nie działamy wyłącznie za instynktem. Wręcz często go odrzucamy i rozważamy coś na własną rękę. Nie twierdze, że takie usamodzielnienie się od instynktu jest złe. Przeciwnie. Często podświadoma blokada zatrzymuje nas bezpodstawnie. I tu znowu wysunę swoją teorie na ten temat. Być może zależy to od stopnia zaangażowania w znajomość obu stron, a także od relacji jakie panują w danym momencie oraz przede wszystkim rodzaju tych relacji.

Jako istoty żywe uczymy się także poprzez obserwacje. Jeśli więc w przeszłości coś się działo w taki a nie inny sposób, często nie możemy się przekonać, że po pewnym czasie zmieniło się. Tak samo jest z ludźmi. Nie twierdze, że ludzie się zmieniają. I zawsze podtrzymuję ta myśl. Jednak zmienia się ich podejście do czegoś. Sam człowiek nie jest w stanie się zmienić. A przynajmniej osoba postronna nie może tego określić. I tu pytanie dlaczego? Ponieważ nigdy do końca nie poznamy kogoś. Nie jesteśmy w stanie ogarnąć tak skomplikowanej osoby jaka sami jesteśmy, a co dopiero osobę żyjąca obok nas, nawet w bardzo bliskich relacjach. Jednak musimy zrozumieć, że ludzie wyrastają z pewnych zachowań, czasem rozumieją i kalkulują swoje błędy i działają inaczej. Nie oznacza to jednak, że się zmienili. Bo zmiana stanowiska w 3-4 sprawach nie może zdefiniować "nowego" człowieka!

Dziś długo, przeciągle... I zostawię nie dokończone, bo czekam na wasze wnioski i spostrzeżenia w tym temacie.

o błędach, decyzjach i o ludziach

2011-01-17T18:13:00.001+01:00

  Jak pięknie się dziś zrobiło. Słońce wyszło z ukrycia, a i niebo, które było widać pomiędzy chmurami było lazurowe jak w lecie. Moje oczy nie mogły się dziś nasycić tymi widokami.
  Jednocześnie ostatnio nie mogę się nadziwić, jak to mnie samą zaskakują konsekwencje i następstwa moich własnych decyzji, a także decyzji moich znajomych. Zastanawiające jest jak to co postanowimy dziś odbije się na jutrze. Dzisiejszych kilka gestów, słów, reakcji, a kolejny dzień jest pełen niespodzianek, które ewoluowały własnie z naszych akcji-reakcji na otoczenie.
  Do czego zmierzam? Do punktu, który nazywamy "ideałem".
  Często zdarza nam się podjąć złe decyzje, czego skutki odczuwamy w różnych następstwach czasowych. To jakie tempo będzie efektów naszego działania jest zależne od podjętych decyzji, ich wagi. Jednak mimo wszystko każda reakcja otoczenia jest indywidualna.
  Idąc drogą wysypaną średnim kamieniem możemy się o niego potknąć. Gdy się potkniemy wiemy, że następnym razem musimy uważać.
  Większość z nas twierdzi, że popełniając pomyłkę uczy się na niej i następnym razem na pewno jej nie uczyni. Zaskakujące jak bardzo jesteśmy naiwni. A najciekawsze jest to, że sami siebie oszukujemy. Tak naprawdę nie będziemy nigdy w dwóch identycznych sytuacjach. Owszem, mogą one być do siebie podobne lub nawet prawie takie same. Ale nigdy nie będą one bliźniacze. Po pierwsze mogą zmienić się osoby do których odnosi się podejmowana decyzja- ich charaktery mogą być różne od tych, które miały persony z wcześniejszej sytuacji. Po drugie może zmienić się znaczenie decyzji, uczucia, które nam towarzyszą przy jej podejmowaniu. Po trzecie - cokolwiek by się nie zmieniło jest już jakąś innowacją.
  Tak więc, biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wymienione argumenty, my tak naprawdę nigdy nie popełnimy tego samego błędu. Może być on jedynie podobny.
  Idąc drogą wysypaną drobnym kamieniem jest male prawdopodobieństwo potknięcia. Jednak nigdy nie wiadomo czy ktoś nie podrzucił kilka większych kamyczków. Gdy się potkniemy, dziwimy się, że popełniamy podobny do wcześniejszego błąd.
  Czy na błędach można się czegoś nauczyć?
  Można, a nawet trzeba. Czasami robimy to najprawdopodobniej podświadomie, gdy konsekwencje są mało dotkliwe i nie zastanawiamy się nad nimi i ich przyczynami.
  Moim zdaniem każdy kolejny błąd możemy wyeliminować ze swojego życia tylko i wyłącznie jeśli uczymy się aktywnie nie tylko na pomyłkach, ale także i na właściwych decyzjach. Analizujemy je i zapamiętujemy.
  Idąc droga porośniętą trawą jest małe prawdopodobieństwo potknięcia się, jednak uważamy. Omijamy pojedynczy kamień i idziemy dalej nie zauważając, że czegoś się nauczyliśmy.
  Problem w tym, że my sami nie zauważamy naszych małych zwycięstw. Obiecujemy sobie, że czegoś nie zrobimy. Później gdy to robimy jesteśmy na siebie źli, ale gdy nie zrobimy w ogóle się nad tym nie zatrzymujemy. Powinniśmy się cieszyć z naszych małych triumfów, a przede wszystkim zacząć je dostrzegać.
  Sama jednak problematyka robienia podobnych głupstw polega na tym, że wzorujemy się tylko na jednej sytuacji (jak w przypadku 1. i 2.), a nie na kombinacji kilku podobnych zdarzeń (jak w przypadku 1., 2. i 3.). Istotą popełniania takich drobnych faux pas w kalkulacjach przed postanowieniem czegoś wynika z naszej ludzkości. W końcu nie jesteśmy robotami!
  Osobiście nie podoba mi się dążenie do ideału. To wydaje mi się mało ludzkie. Człowiek jest tylko człowiekiem i wręcz powinien popełniać błędy, by urozmaicić sobie swój byt na tej Ziemi. Ideał byłby idealny, ale czy na pewno? "Idealny" to pojęcie względne i każdy z nas definiuje je inaczej. Jaki jest więc sens dążenia do bycia "idealnym"?

Tekst inspirowany dyskusją przeprowadzoną z Anonimowym na blogu Diawola.

Dotyk

2011-01-14T22:49:00.000+01:00

Stanisław Barańczak

Twarze jezior, twarze drzew

Jeśli za nami twarze jezior, jeśli drzewa
zeszły się w naszych ciałach: jakie twoje imię
i język jaki? Gdy już tylko drewno
i trawa więzi nas i gdy przyciąga ziemia
nasze ciała przez siebie: jakie imię, z jakich
głosek? Jak cie zatrzymać, jeśli
przecinasz ciałem moje dłonie w późnym
uchwycie? Jezioro nas zamyka
i twarze drzew nad nami, a jak wyjmę
nazwę i pamięć ciebie z przerw między źdźbłami trawy?
Wtedy, gdy twoje ciało ostrugane z moich
rąk, jakie imię, jaka pamięć wtedy.

  Lubię ten wiersz. Znalazłam go bardzo dawno temu w pewnym tomiku Barańczaka i poległ on chyba u podwalin mojej artystycznej duszy. Nie jest ona zbyt rozwinięta, ale staram się z całych sił. Nie mnie oceniać jak mi to wychodzi.

  Dotyk. On mnie utwierdza w przekonaniu, że żyję. Ale tak naprawdę, a ten cały świat wokół mnie istnieje. Ostatnio przypomniałam sobie, jak pierwszy raz uświadomiłam sobie czym on jest. I nie chodzi o taka świadomość zwykłego człowieka. Chodzi mi o taką świadomość dotyku, gdy widzisz coś i zgadujesz jakie będzie, a potem sprawdzasz to i nie możesz się nasycić fakturą tej rzeczy. Dotykasz kolejne przedmioty i fascynujesz się zdolnościami własnego ciała.
  Dotykasz mocniej, słabiej. Delikatnie przesuwasz po powierzchniach.
  Szorstko, gładko.
  Zimne, ciepłe.
  Plastyczny, twardy.

  Dotyk, jeden ze zmysłów. A jednak ma w sobie coś. Dotyk pomaga niewidomym, potrafi elektryzować, być zły i dobry. Dotyk ma rożne wersje. Może wyrażać tak wiele.
  Ktoś mi powie, że oczy są lustrem człowieka. Hmm.. Lustra są zdradzieckie. Dotyk może kłamać. Jednak chyba kult dotyku pozostanie przy mnie nadal.

  Jakie macie odczucia do tego zmysłu?

Gdy jest mi źle...

2011-01-08T20:21:00.000+01:00

Mamy XXIw. Erę komputerów, szybko rozwijającej się nauki, medycyny, sztuk relaksu. Mimo to, jednak gnębią nas coraz to nowsze choroby społecznościowe i depresje. Na tego rodzaju schorzenia zapadają nawet najbardziej zatwardziali optymiści.
  Oprócz tych pozornie nic nie znaczących chorób znajdują się także zwykłe ludzkie cierpienia. Każdego dnia dotykają nas tragedie, te większe i te mniejsze.
  Ktoś z naszych bliskich umiera, zapada na ciężką chorobę; nas samych dotykają choroby, a także zwykłe nerwy związane ze szkołą. Dzień w dzień w wiadomościach słyszymy o kolejnych nieszczęściach dotykających nasze społeczeństwo, a także cały świat.
  Jak pisze Stanisław Barańczak:
"[...] jak tu się dziwić, że
wciąga nas ta czy inna czarna otchłań, skoro
coraz trudniej się utrzymać na powierzchni,
coraz trudniej się utrzymać na nogach, jak również
przy głosie i przy zdrowych zmysłach, już nie mówiąc
o życiu"
   Stajemy przed różnymi sytuacjami i każdy z nas odbiera je inaczej. Dlatego nie został opracowany złoty środek określający jak sobie radzić z dotykającym nas nieszczęściem. Jednak mimo wszystko warto szukać i warto odkrywać nowe metody uodparniania się na cierpienie bez uszczerbku na emocjach i empatii.
   Ja osobiście jestem osobą bardzo emocjonalną, z przerośniętą ambicją i jestem zbyt wrażliwa, ale mimo to radzę sobie z tym co przytrafia mi się wraz z upływem dni, godzin, minut, a nawet sekund. Co robię? Odkrywam własny złoty środek szukania drugiej strony medalu.
  A więc, gdy jest mi źle, gdy się czymś zdenerwuję lub przejmę, szukam sobie zajmującej czynności. Odwracam swoją uwagę od problemu, by ostudzić emocje. Dopiero później przychodzi czas na rozmowę z przyjaciółką, siostrą, mamą czy innym powiernikiem. Rozmowa zawsze w pewien sposób pomaga, daje spojrzenie na pewne fakty z innej perspektywy. Dlatego warto mieć przyjaciół, którym się ufa. Jednak ja sama nie zawierzam się im bez reszty. Staram się znaleźć, w wypełnionym po brzegi planie dnia, czas dla siebie.
  Nikt nie jest przecież robotem i potrzebuje chwili wytchnienia. Tak też i ja staram się przez godzinkę zapomnieć i zrelaksować. Taka wolna chwila daje też dużo własnych refleksji dotyczących naszych problemów.
  Gdy jesteśmy wypoczęci i zadowoleni, łatwiej dostrzegamy dobre aspekty różnych zdarzeń - łatwiej dostrzec nam właśnie tą drugą stronę medalu. Czasami nawet potrafimy docenić nabyte przez nas doświadczenia.
  Bo ważne jest, byśmy czasami żyli chwilą i nie zbyt szybko. Być może nie dostrzegamy pewnych cudownych aspektów życia przez zamartwianie się i pośpiech.
  Swój wywód pragnę zakończyć wierszem Adama Zagajewskiego pt. "Co godzinę wiadomości"
"Radio podaje co godzinę wiadomości.
Spikerzy wiedzą wszystko; niemożliwe,
Zdawałoby się, żeby każda godzina
Zabijała, kradła i oszukiwała. A jednak
Tak jest, godziny jak lwy pożerają
Zapasy życia. Rzeczywistość przypomina
Sweter przetarty na łokciach. Kto
Słucha wiadomości, nie wie, że
W pobliżu, po ogrodzie mokrym od deszczu
Spaceruje mały szary kot i bawi się,
Mocuje z twardymi łodygami traw."

tu es à moi. fuck.

2011-01-03T21:37:00.000+01:00

  Jesteś potworem. Męczysz mnie.
  Sobą mnie męczysz.
  Tym, że Cię spotykam, że muszę Cię widzieć... Że żyjesz
obok mnie.
  Męczysz mnie zwykłym spojrzeniem.
  Męczysz każdym wypowiedzianym słowem.
  Cały sprawiasz mi wewnętrzny ból.
  Bolisz mnie, a to jest prawie tak
jakbyś mnie dotykał.
  Chyba dlatego lubię Cię widzieć, słyszeć...
  Lubię przyłapać Cię na niechcianym
przez nas oboje
spojrzeniu.
  Nie uciekam, gdy do mnie zmierzasz.
  Nie wysiadam
kiedy Ty
tak zwyczajnie i normalnie wsiadasz.
  Chciałabym byś był mi obojętny
  A wcale, że nie!
  Nie chcę i dobrze, że
nie jesteś.
  Nic tak naprawdę nigdy nie będzie obojętne
  Obojętność,
ona
nie istnieje
  Tak więc - mijaj mnie,
patrz na mnie
znęcaj się, tym
że mówisz.
  Bo to tak jakbyś mnie dotykał.

don't forget me

2011-01-01T21:07:00.000+01:00

  Życie jest totalnie popieprzone. Nie ma tu nic prostego. Praktycznie wszystko jest skomplikowane i niepoukładane w taki sposób w jaki my byśmy chcieli. Nie, nie!
  Nie, życie jest proste! To ludzie są problematyczni. Hmm.. Tu się nie zgodzę. Nasze życie w pewien sposób to nasze uczucia, decyzje. Życie nie jest trudne w rozumieniu czysto naukowym, ale w przenośni- jest cholernie trudne.
  Każda nasza decyzja ma swoje konsekwencje, czy tego chcemy czy nie. Nie wiemy czy będą one dobre czy złe. Niestety nasze życie to ciągła wędrówka, a na naszej drodze jest wiele rozdroży. Nigdy nie wiemy czy ta wybrana przez nas droga jest dobra.
  Czasami przystajemy i nie robimy nic. Boimy się podjąć jakiejkolwiek decyzji. Błąd. Czasami nie ważne jaką drogę wybierzemy, zaprowadzi nas do jednego. Może i warto przez chwilę pomyśleć, jeśli wiemy jedno na pewno- obie drogi są diametralnie różne. Choć nawet wtedy nie mamy pewności, czy nie spotkają się po jakimś czasie. Ale jednak liczy się to jak dotrzemy do tego punktu...

  Dziś jakoś nie mam sił rozwijać tej myśli głębiej, bo ta chwila refleksji przepełnia mnie tak bardzo, że trace co chwilę wątek, przez myśli.

  Ale czy życie jest naprawdę trudne?

Niedokończone przemyślenia

2010-12-26T12:55:00.001+01:00

  Co wpływa na nasze życie? Wszystko: rodzina, znajomi, środowisko, czasy w jakich żyjemy, szkoła, muzyka, narzucane idee.. Ogłupiająca coraz bardziej telewizja, filmy. Kto teraz może być prawdziwym patriotą? Sama nim nie jestem. Nie jestem związana z polityką, nie jestem związana z tym co się dzieje, chce z tego kraju spieprzyć, byle jak najdalej, byle gdzie indziej. W pogoni za kasą i lepszym życiem.
  Materialistka? A kto nie jest taki w tych czasach? Każdemu w końcu zależy na kasy.
  Poza tym, materialista to chyba ktoś więcej niż człowiek, który dba o swoją przyszłość i zarobki. To ktoś kto myśli wyłącznie tematem "jak zarobić? jak zdobyć? jak nie oddać? jak zatrzymać przy sobie?". Więc może wcale nie jestem materialistką, bo kieruje się tak rozumem jak i sercem. Bo wiem co to bieda i wiem, że jest ciężko. Chce nieść pomoc. Ale moje dobro jest dla mnie bardzo ważne.
  Więc może jestem egoistyczna? Nie mnie to oceniać.
  Pieniądze szczęścia nie dają? Nie dają, ale dają możliwość życia. Co zrobisz w tych popapranych czasach bez kasy? Nic. Wszystko się wokół niej kręci i tyle. Koniec kropka.

  Żyjemy w dobrych czasach, bez prześladowań, bez wojny, która bezpośrednio na dotyka. Ale nie jesteśmy bezpieczni, bo manipulacja została. Cały czas ktoś coś nam narzuca. Coraz więcej jest subiektywnych reportaży, dzienników. Coraz więcej w szkole szablonowego myślenia, jak maszyna. Bez tego nie zda się egzaminów! Ludzie, a gdzie kreatywność? Gdzie indywidualizm? Gdzie wyobraźnia? Inteligencja?
  Szkoła to coraz bardziej zabija. Przykładów szkolnych jest wiele. Wszędzie trzeba trafiać w klucz. Myśleć jak wykładowca, nauczyciel.
  Dorastamy jako bezbarwna masa ludzi. Może nie wszyscy, ale większość nie zastanawia się co zrobiła mu "edukacja narodowa".
  W ogóle, to teraz świat nie kręci się tylko wokół kasy. Teraz doszły do tego powszechnie dostępne używki, które nagle zostają zabronione przez "inteligenty" rząd. Co to da? Przecież zakazany owoc lepiej smakuje, a jak ktoś chce to i tak dostanie to co go interesuje i już.

  Świat oszalał, a my zaczynamy gubić jego tempo. Żebyś my tylko nie wypadli z tej zwariowanej karuzeli...

Ja to oni.

2010-12-25T20:10:00.000+01:00

  Chwila refleksji może podbudować świąteczny nastrój, który niknie coraz bardziej z każdym rokiem. Zatrzymujesz się i myślisz "ile ja zawdzięczam innym...". Zatrzymujesz się nie sam, a z pomocą, bo trudno jest się przyznać przed samym sobą, że coś się komuś zawdzięcza... A jednak. Każdej napotkanej osobie zawdzięczamy coś. Nie ważne czy jest to drobnostka, czy rzecz tak ważna, że będziemy o niej pamiętać do końca życia.
  Dziś wiem, że nawet słowo nie skierowane specjalnie do nas może na nas wpłynąć. Dziś doceniłam każdy gest, uśmiech i spojrzenie obcej nawet osoby.
  Wiem też, że niektórym powinnam dziękować do końca życia za to co dla mnie zrobili i co ze mnie wydobyli.
  Może przy takich świętach warto się zatrzymać i podziękować, przeprosić. A może taki jakiś wieczór, nie koniecznie świąteczny uczyńmy magicznym właśnie przez takie ciepłe refleksje o ludziach.

Uczucie bez uczucia.

2010-12-22T10:58:00.000+01:00

  Beznamiętność. Stan, w którym przestajesz czuć miłość i nienawiść i zaczynasz iść taką drogą, by nie spotkać czynnika wywołującego porzucone uczucia.
  Swoją drogą kto powiedział, że beznamiętność sama w sobie nie jest jakimś uczuciem. Obojętność - nie jesteśmy na tak ani na nie. Ale jednak jest ta obojętność. Taki paradoks?
  Czym jest obojętność? To, że ktoś czy coś Ci nie przeszkadza, a jednocześnie nie wpływa na Ciebie emocjonalnie. Ale czy na pewno? Bo skoro nie przeszkadza to już jest jakiś pozytyw. A skoro jakiś pozytyw, to nie jest nam obojętny.. I zatacza się paradoksalne koło, że nikt i nic nam nie może być obojętny.

Zaparzyć Ci kawę? Wyśmienitą mam, mówię Ci!

Wiesz, że nie lubię kawy. Nie masz wody?

Może być.

Pewnie, że tak! Od południa chodzi za mną kawa.

Może być, może być albo może i nie być. Ale nie nie cierpię jej, ani nie uwielbiam. Mogę się napić, ale jeżeli braknie tej przykładowej kawy to nic się nie dzieje. Jednak jest nutka pozytywu. Nie sprzeciwiamy się.

Więc jak? Obojętności nie ma?

Sans regret, sans mélo

2010-12-16T11:59:00.001+01:00

A kraina umysłu zgubna jest.

Gdy dłużej myślisz nie wiesz

co prawdą, a co fałszem jest.

Bez ładu i składu, ale czasami tak jest lepiej. Więc dziś bez głębszego sensu. Dziś nawet bez najmniejszego, najpłytszego sensu. Po prostu spokój.

Z kaszlem w tle

2010-12-15T12:18:00.000+01:00

  Siedzę. Wdycham, wydycham, kaszle i odpływam.
  Dziś trochę prywaty, przez moje złe samopoczucie wywołane najróżniejszymi czynnikami. Uchylę wam rąbka tajemnicy jednego: otóż umrę na skutek uduszenia kaszlowego. Wspaniała - jakże romantyczna! - śmierć.
  Odbiegając od tego całego egzystencjalnego chłamu przejdę w następny.
  Niesamowite jak różne osobowości się w nas kryją. I gdy nam się wydaje, że znamy tą czy tamtą osobę, okazuje się, że tak właściwie ignorujemy daną wiedzę i idziemy według własnego uznania. Ten nasz "szósty zmysł" nie koniecznie pokrywa się z tym co by zrobiła inna osoba. Jej reakcje są odmienne, a my wręcz bulwersujemy się skutkami tych reakcji.
  W końcu siadamy zrezygnowani przy relaksującej muzyce i dochodzimy do wniosku, że zrobiliśmy rzecz typową dla nas, która kategorycznie nie nadaję się do rozwiązywania spraw z daną osobą. Tę osobę mogliśmy skrzywdzić przez swoje postępowania. Ba! Może ona już czuje się skrzywdzona. I bądź tu mądry i pisz wiersze...
  Jeżeli ta osoba nas zna powinna wiedzieć, jak się zachowujemy i nie czuć się zbyt urażona. Owszem może być na nas zła- nawet powinna, ale jeśli naprawdę nas zna powinna zrozumieć nasze działanie.
  Zaczynam coraz bardziej pieprzyć. Zapewne na skutek niedotlenienia kaszlowego. Najlepiej więc będzie jeśli przemilczę dalszy ciąg tej kwestii.

Inna więź- przyjaźń.

2010-12-05T22:41:00.000+01:00

Wieź miedzy ludzka to coś czego się nie da tak po prostu opisać. To coś więcej niż rozumienie się bez słów, wyprzedzanie toku myślenia itp. Nie można tego do końca zinterpretować słownie, bo akurat ta więź jest na tyle wzniosła, że żadne słowa tego nie wyrażą, choćby najbardziej precyzyjne.
Czasami zastanawiam się, jakim sposobem zostałam obdarzona możliwością cieszenia się owym wzniosłym uczuciem więzi z inną osobą. I to wcale nie chodzi mi o coś odległego i niedostępnego dla każdego człowieka. Każdy w końcu przecież ma możliwość zaprzyjaźnienia się. Jednak czym jest właściwie przyjaźń?
Bezinteresownym działaniem na korzyść bliskiej nam osoby, wsparcie, rozmowa? Owszem, ale dostrzegam to i w innych ludziach otaczających mnie, choć nie mogę ich podciągnąć pod definicję przyjaźni.
Czasami przyjaźń nie wymaga obranych standardów. Wsparcie tutaj nie może być zwykłym poklepaniem po plecach i szeptanym "Tak, wiem, rozumiem Cię. Tak strasznie mi przykro." W przyjaźni jesteśmy praktycznie jednością i rozumiemy jak mamy rozmawiać by osoba posiadająca problem zaczęła dostrzegać drugą stronę medalu.
Taka potrzeba też jest. Gdy wymaga tego sytuacja, bierzemy pudełko chusteczek, czekoladę i idziemy w odludne miejsce, gdzie w tle płaczu słychać nostalgiczną muzykę. Czasami jednak smutek spycha nas do pewnych granic, których nie możemy pogłębiać. Wtedy trzeba działać zgodnie z czymś innym. Zgodnie z sercem i rozumem jednocześnie. Rozum jest nam potrzebny po to by wykrzesać z nas całokształt przyjaciela, co lubi, co go rozwesela, co jest jego słabym pkt i czego należy unikać. Serce by nas poprowadziło.
Czy przyjaźń wymaga poświęceń? Myślę, że tak, ale są tego granice. Przecież jeżeli zaczynami się starać za bardzo nie dostrzegamy, że z przyjaciół stajemy się "pasożytem" i "żywicielem".
Bo przyjaźń to nie tylko działania, ale także więź. A jej nie da się zdefiniować.

Goodnight

2010-11-29T17:20:00.000+01:00

Może za sekundę się uda.. Może za godzinę będzie już ok. Może jutro zapomnę? Może następnym razem już się to nie powtórzy... Może za rok będę pisać o czymś zupełnie innym... Może będzie pięknie! A może już nikogo nie będzie...
Może, ale nie koniecznie.

Dobranoc jutro
Dobranoc świecie
Dobranoc
Czas na sen
Na nowy dzień
Tam gdzie sięga tylko
Wyobraźnia
Dobranoc więc
Dobranoc jeszcze raz

Total SPONTAN

2010-11-19T20:44:00.000+01:00

Total SPONTAN.
Czyli, co tygryski lubią najbardziej...?
Hmm... Już dawno na wypadzie z ekipą nie odlatywałam tak często w smutne zakamarki mojego mózgu. Tak więc nie pomogła polewa toffi na jabłkach z cynamonem, ani nastrój świec przy brzoskwiniowej herbacie. Ogólnie rzecz biorąc było ok, ale brak było tego aktywnego udziału w zdarzeniach dziejących się dookoła mojej osoby i innych, wśród których byłam.
I takim oto przypadkiem - nie przypadkiem odjechałam z pewną panną niezłą jazdę, którą kontynuować będziemy w następny piątek. Był to spontan tak nieprzewidywalny, że aż strach, ale tak przyjemny, że żałowałybyśmy do końca świata, gdybyśmy na niego nie poszły :)
Więcej szczegółów być może po drugiej części akcji Total SPONTAN.

płacz

2010-11-14T21:47:00.000+01:00

Nic, tylko wyciągnąć chusteczkę i zapłakać rzewnie, byleby wylać ostatnio nagromadzoną gorycz. Świat nie jest wcale taki słodki, a cukrem nie da się go osłodzić, bo życie pisze najróżniejsze scenariusze, a my odgrywamy takie czy inne role. Bez względu czy się nam to podoba, czy nie.

Durne błahostki czasem potrafią być bardzo bolesne, jeśli namnoży się ich na ogromną skalę. Bo co nie jest bolesne jak nie własnie one? Nawet zbyt wczesna, gwałtowna pobudka - niby nic, a jednak - potrafi zepsuć humor. A przecież nie wiadomo, co czeka nas za zakrętem.

Mimo to pocieszamy się tym, że mamy ręce, nogi, oczy, uszy, nos, usta. Pocieszamy się zdrowiem, bo "ten to dopiero jest nieszczęśliwy!" A może cierpienie to coś więcej niż stan fizyczny? Może facet, który po raz kolejny usłyszał "nie" z ust ukochanej, cierpi bardziej, niż ten leżący w szpitalu na nieuleczalną chorobę, która przykuła go do łóżka, ale wokół niego stoi grono przyjaciół.

Nie wykluczam, iż się mylę... Jednak, coś w tym jest.

Czasami płaczesz rzadziej, ale czasami...

niewyraźnie

2010-11-14T12:14:00.000+01:00

  Tak pusto. Słodko-kwaśno, a jednak ani nie słodko, ani nie kwaśno. Bezsmakowe. Dziś wszystko jest jednym. Wszystko jest takie samo.
  Nawet kolory jakieś mniej wyraźne. Nie wiem czy to żółć czy zieleń.. A może to już granat? Chociaż podobny jest do fioletu... a ten do różu. No a róż przecież wpada w czerwień! Cholera. Jaki to jest kolor? Ten co mam przed sobą, za oknem, w sobie?
  Dziś wszystko jest jednym.

Stop back!

2010-11-12T23:35:00.000+01:00

   Mam zasadę, którą bardzo, ale to bardzo chcę przestrzegać. Nie cofać się. Wspominać, ale nie wracać do przeszłości.
   Czemu mi się to nie udaje? Chyba zbyt wysoko cenie ludzi i wierze że się zmieniają, że stają się lepsi... Za każdym razem przekonuję się, że jednak tak nie jest. Ludzie zmieniają się troszkę, ale ona nie wystarcza by dogłębnie zmienić człowieka. Człowiek będzie tym kim jest, kim się stał. Będzie żył tak jak się żyć nauczył. tak jest lepiej, ale nie koniecznie we wszystkich relacjach.
   Czasami chciałabym kogoś zmienić, ale jednocześnie nie chciałabym by ktoś zmieniał mnie. Tego układu nie da się przejść od tak. Czasami, ktoś jest inny niż by się zdawało lub po prostu nie pokazuje jaki naprawdę jest- do czasu... A potem. Potem jest wspomnieniem.
   One wracają czasami zbyt realnie. Zbyt, tzn. wracają wraz z człowiekiem. Chcę zawrócić i nie chcę jednocześnie. Ostatecznie uciekam, raniąc wszystkich. Mnie, osobę i wgl...

Ad rem, Papkin. Życie staje się piękniejsze.

Noc tak nie boli

2010-11-11T17:01:00.000+01:00

  Cichy ranek, spokojny ranek. Minął. Śpisz, leżysz, marzysz.
  Już południe, słońce, ciepłe, gorące mimo zimna za oknem otula twoją wystającą znad kołdry twarz. Śpisz, leżysz, marzysz. A gdy promienie dojdą do twych oczu, chowasz się pod kołdrę całkiem. Chowasz się przed nowym dniem, przed światem. Wyrzekasz się kolejnych sekund, minut, godzin, które mijają...
  Wstajesz nocą, bo noc tak nie boli, gdy jedynie gwiazdy oświetlają twą smutną twarz. Gdy nie każdy może zobaczyć twe smutne oczy, tonące w burzliwych morzach emocji targających twoje wnętrze, twoją duszę. Nie musisz skrywać się, ani pokazywać. Przemykasz gdzieś między księżycem, a granatem oddalonego tysiące mil nieba.. Siadasz gdzieś przy stoliku w świetle gwiazd i patrzysz w niebo jak w wyrocznie jutra i przyrzekasz, że dzisiaj wyrzekałeś się dnia ostatni już raz.

SMS

2010-11-10T23:29:00.000+01:00

Siedzę, wysycham, bo

tańczyła, mam włączonego

Yann'a Tiersena i taka mnie

znienacka rozkmina wzięła..

Mogłabym wysłać teraz

jakikolwiek sms na jakikolwiek

numer, byleby tylko poczuć

ulgę, że koniec męczarni

milczenia. Chciałabym podejść

tak po prostu do kogoś

zupełnie obcego i się przytulić,

uśmiechnąć i odejść. Boże,

Tiersen jest aniołem! Jestem

totalną wariatka, niepoprawną

romantyczką, sentymentalną

idiotką i upartym osłem. Takie

chwile kocham najbardziej...

z deszczem

2010-11-08T16:47:00.000+01:00

jeśli
Jeśli kochać to bez opamiętania,
Jesli nienawidzić to z całego serca,
Jeśli żyć to pełnią sił.
Jeśli umierać to tylko ciałem..

Antworte
Życie to sen, a sen to życie.
Co wtedy? Jeśli, gdy się budzisz
zapadasz w sen? Co jesli
gdy kładziesz się spać, zaczynasz
swój dzień? Co jeśli tak naprawdę
i życie i sen to tylko iluzja?
Co jesli, któregoś razu wstaniemy
tylko po jednej stronie naszego
wielkiego snu? Co wtedy zobaczymy?

Czy dotyk jest dotykiem? Czy miłość
złudzeniem? Czy zapach pachnie?
Czy cierpienie uświęca? Czy jest Bóg?
Czy nas obserwuje? Gdzie jest koniec? A gdzie
początek? Kim jesteśmy? Czego chcemy i skąd
pochodzimy? Czy kochamy?

Czy kochasz? Udajesz? Bawisz się? Czy
chciałbyś umrzeć przy mnie?

Nic

2010-11-06T21:08:00.001+01:00

....

*czyt. : ....

2010-11-04T21:46:00.000+01:00

Życie mi się rujnuje- jak zawsze.*

----------------------------------
* czytaj: mam totalny okres leniwienia się- nic mi się nie chce, przyjaciele mają problemy, ja mam problemy. Ja mam małe problemiki, ale i tak dla mnie są ogromne. A wgl to szkoła jest za trudna, plecak za ciężki, a noce za krótkie! I na dodatek ludzie pierdziela to, a ja mam przerost ambicji... Czy ze mną aby wszystko ok? Chyba nie...
A tak ogólnie, to moje weekendowe plany (począwszy od jutrzejszego piątku) powoli się sypia i zaczynam myśleć sobie, ze po co cokolwiek planować?! Lećmy na spontana- przynajmniej nie będzie rozczarowań!
A tak wgl, to nawet nie zdajecie sobie sprawy (albo zdajecie, aż nadto) jak bardzo potrafi dopiec rodzeństwo. Ja to już się kończę psychicznie, fizycznie, mam brak energii. Eh.. Kochana rodzinka.

Książka? Chyba śnisz!

2010-11-02T13:49:00.000+01:00

  Kocham książki. Jestem im dosłownie oddana, ze względu na ich uniwersalność, unikatowość, niespotykany, inny dla każdej klimat. Każda z przeczytanych przeze mnie książek zostawia trwały ślad na mojej duszy, ale nie tylko. Wprowadza do mojego życia pewnego rodzaju doświadczenie zdobyte "bezboleśnie". Dlatego własnie cenie je. Ale nie tylko. Książka niesie jakąś historię, niesie (a przynajmniej powinna nieść) jakieś przesłanie lub wiedzę; mniejsze lub większe, bardziej lub mniej uniwersalne. Swoją historię może opowiadać na różnoraki sposób. I za każdym razem poznając inną, przeżywam ja równie bardzo jak i jej bohaterowie. Znajduje się w ich świecie, czasie. Pije z nimi herbatę, lub ganiam po arenie z lwami. Nie liczy się ile nas różni, liczy się ile nas łączy. I nawet choćby łączyła nas tylko jedna rzecz z głównym bohaterem, przeważnie z nim się utożsamiamy.
  Moja babcia opowiadała mi jak to było, kiedy jeszcze była mała i sama nie umiała dobrze czytać. Później, kiedy podrosła i już umiała, to nie miała na to czasu, bo musiała pomagać mamie w domu i w polu. Mieszkała na wsi, więc całe jej życie było wypełnione po brzegi obowiązkami odciążającymi choć trochę rodziców. Mimo to zna książki. I to dzięki swojemu tacie.
  Otóż, jej ojciec, a mój pradziadek był bardzo inteligentnym człowiekiem. Mimo iż miał natłok pracy zawsze znalazł czas na dobrą książkę. Tak bardzo je kochał, że wchodziły mu one nieodwracalnie w pamięć. I tak, kiedy wieczorami zasiadał przy piecu i zapalał fajkę wołał dzieciaki i opowiadał im niesamowite historię - opowiadał im książki z najmniejszymi szczegółami. Moja babcia zna świetnie "Krzyżaków" i "Quo Vadis", chociaż nigdy tych dwóch książek nie miała nawet w ręce. Zna je tak doskonale z opowiadań swojego taty.
  Później sama zgłębiała swoja wiedzę literacką.
  Moja mama kocha książki tak bardzo jak ja. Ale ona selekcjonuje książki i czyta te, które ja zainteresują, które mają jakąś naprawdę niezwykłą historię. (I w tu ma rację, ale o tym później.) Kiedy była w moim wieku i młodsza czytała książki z ogromnym zapałem, a "Zbrodnię i karę" dosłownie w kilka godzin, bo tak bardzo jej się spodobała. Niestety wiele książek czytała po kryjomu. Jej mama uważała, że ona nie ma czasu na głupoty i jej zdaniem mama powinna zająć się nauką.
  Teraz moja mama zachęca mnie do czytania. Nie muszę sie z nimi ukrywać czy cokolwiek innego, choćby nie wiem jak bardzo byłyby perwersyjne. Ja sama od siebie staram się wybierać bardziej wartościowe książki, co w dzisiejszych czasach jest dosyć trudne...
  Od czasu bestseleru sagi "Zmierzch", na rynku książek młodzieżowych pojawił się korowód historii o wampirach, upadłych i nieupadłych aniołach, wilkołakach, niezwykłych ciemnych mocach itd. Nie mam nic przeciwko tym książkom, ale tak naprawdę one wszystkie są do siebie niesamowicie podobne. Nic nie wnoszą do naszego życia oprócz iluzji niezwykłego świata. Moim zdaniem, takie książki, które toną w marzeniach także są potrzebne, ale w tej chwili, gdy wchodzę na kategorie literatura młodzieżowa, nie ma tam nic innego oprócz takich oto publikacji. To smutne.
  Dlatego też, od pewnego czasu porzuciłam powtarzające się "niezwykłe" opowieści i teraz zaglądam tylko w dział dla dorosłych. Tu nie muszę przykładać niezwykłych starań, do wyłonienia perełek. Czasami natknę się na jakaś książkę, kupie ją i jestem pod ogromnym wrażeniem kolejnych kilka tygodni. Zauważyłam także, że niektóre polskie książki, które są naprawdę mistrzowskie, nie są reklamowane. Teraz wiem, że to dlatego, iż one wcale nie potrzebują reklamy. Jeśli ktoś się na nie natknie sięgnie po tego autora po raz kolejny i kolejny itd.
  Natomiast wybierając książkę, z działu "l. młodzieżowa" muszę nieźle się rozglądnąć i zasięgać opinii "czy naprawdę warto, czy to kolejna "fascynująca" i "niepowtarzalna" historyjka... Owszem, znajduję czasami naprawdę wartościowe książki. Czasami. A czasami po prostu mięknę i czytam o elfach.
  Biorąc pod uwagę dzisiejszą, a wcześniejsza młodzież, niestety widać różnicę. Kiedyś młodzi poszerzali wiedzę czytając tuziny książek, a teraz.. Teraz jest internet. Nie mam nic przeciwko niemu - sama z niego korzystam. Niestety w dużej mierze większość z nas nadużywa sieci.

Kiedyś młodzi czytali dojrzałe książki, z przekazem, z morałem, z ideami! Dziś czytają o ludziach ciemności... To przepaść, która rok w rok się rozrasta.

  Bardzo przepraszam wszystkich za uogólnienia, bo wiem, że są jeszcze tacy młodzi ludzie, którzy czytają dla wiedzy, satysfakcji, doświadczeń. Wyciągają wnioski i po prostu kochają książki.

Tylko wyobraźnia

2010-10-31T18:37:00.000+01:00

Wyobraźnia, to ona tworzy fałszywe nadzieje, iluzje szczęścia, które dzierga na cienkich niciach naszych marzeń. Czasami zapominamy się tak bardzo, że po pewnym czasie nie potrafimy odróżnić naszych rzeczywistych wspomnień od naszych wymyślonych, wymarzonych.
Wyobraźnia to taki niewiarygodnie dwulicowy twór. Może być darem i przekleństwem jednocześnie. Kim jesteś i skąd jesteś wyobraźnio?

Er

Cielesność niczym jest przy wyobraźni
Lecz i marzenia nie mogą nam dać tego, co
dotyk
i bliskość, ciepło drugiego
człowieka.
Dotyk, zapach, smak; poszerzone
źrenice leżącego obok nas
Głos, oddech, kształt ust.
Czym są marzenia, gdy sen mąci
ktoś, czymś, jakoś...

To tylko wyobraźnia. Każde moje liryczne słowo właśnie przez nią jest mącone. Zawładnęła mną tak bardzo, że zaczęłam ją zauważać i rysować linię, granicę między mną a nią.

Umysł

Widzę zarys. Nie wiem
czego, ale widzę.
Wyciągam rękę, by sprawdzić
co to. Ale tam nic nie ma.
Nie ma nic. Moja ręka
przechodzi przez pustkę.
Iluzja? Omyłka
wzroku? Wymysł?
Wariuję... Zwariuję!
Zwariowałam.

***

X.Y. jest cholernie smutna

2010-10-30T22:09:00.000+02:00

Do X.Z.

Nic dodać nic ująć.
Nie potrafię żyć w czymś na rodzaj iluzji zbyt długo, więc jeśli łaska daj mi chociaż trochę namacalności. Bądź przy mnie choć raz... Bądź tu i teraz, a nie tam i nie wiadomo kiedy.
Pokaż, że Ci zależy. Bądź tym, kim byłeś zanim się tak cholernie zmieniłeś.
Przyjdź i powiedź mi prawdę, bo ja już nie potrafię dłużej wymyślać X.Y. + X.Z. = ...

Przeceniłeś moją wyobraźnię...

Bez imiennny

2010-10-28T17:45:00.000+02:00

Twarze jezior, twarze drzew

Jeśli za nami twarze jezior, jeśli drzewa
zeszły się w naszych ciałach: jakie twoje imię
i język jaki? Gdy już tylko drewno
i trawa więzi nas i gdy przyciąga ziemia
nasze ciała przez siebie: jakie imię, z jakich
głosek? Jak cię zatrzymać, jeśli
przecinasz ciałem moje dłonie w późnym
uchwycie? Jezioro nas zamyka
i twarze drzew za nami, a jak wyjmę
nazwę i pamięć ciebie z przerw między źdźbłami trawy?
Wtedy, gdy twoje ciało ostrugane z moich
rąk, jakie imię, jaka pamięć wtedy.

Stanisław Barańczak

z tomu "Korekta twarzy", 1968r.

Każdy zobaczy w tym wierszu coś innego, coś dla siebie, a jednak trochę osobistego. Swojego. Przeczytaj i zachłyśnij się tym co czytasz. Czytaj, czytaj i czytaj, aż w końcu słowa wyryją się w twej pamięci. Dotknij ich i zrozum na swój własny osobisty sposób.

Dziś nie będzie interpretacji tego wiersza. Dziś każdy będzie go interpretował dla siebie.

Inny świat

2010-10-16T21:40:00.000+02:00

Głośno, szaleńczo wesoło
Burza radości...

Cisza, spokój
Esencja emocji...

Można się świetnie bawić tracąc wewnętrzny spokój.

Siedzisz, przeżywasz pełne radości chwile. Wewnątrz coś się dzieje, ale do końca nie wiesz co. Gdy ludzie się rozejdą, a ty zostajesz z kubkiem herbaty to czujesz przeszywającą gorycz wewnętrznych emocji...

Tonę

2010-10-09T23:15:00.000+02:00

To chyba był błąd.
Po cichu znikam,
by nie widział.
I tak nie zauważy.
Jest zbyt obojętny.

Przepraszam,
że się zaczęło
przepraszam
po raz kolejny
i ostatni.

Dylematy

2010-10-09T20:03:00.000+02:00

Nic nie potrafi być takie samo "po". Nie jest też takie jakie sobie ktoś wymarzył.
"Po" żyje własnym życiem i pieprzy zasady na jakich powstało. Szczególny ból sprawia gdy jest gorsze niż byśmy mogli przypuszczać.
Ja nie wiem jakie będzie, ale boję się. Chciałabym looknąć w przyszłość, by odnaleźć sens trudu, jaki sobie zadaję.

Boję się, bo to nie jest typowa sprawa, i nie jest to przewidziane przeze mnie rozwiązanie. Jest ono pozytywne, ale ciągnie za sobą pewne zagrożenia i skutki, które mnie martwią. Wiem, przejmuję się na zapas. Ale ja po prostu nie chciałabym później żałować. Po raz pierwszy żałować czegoś, czego pragnęłam jak nigdy dotąd.

Powiedź mi, czy gdyby były pewne konsekwencje, które mogłyby, ale nie musiały nastąpić i nie chciałoby się ich, czy warto ryzykować? Czy warto ryzykować dla spełnienia swoich cichych pragnień.

Pa.

Zmienność

2010-09-22T16:46:00.001+02:00

Och jak pozytywnie wpływa na mnie promyk słonka!
Od rana chodzę jakaś przybita, a tu dzisiaj po południu taki zaciecz, że szok! Całą drogę do domu w autobusie się szczerzyłam jak głupia, a jak wyszłam to jeszcze mnie jakiś chłopak z wrażenia (haha), na rowerze chciał przejechać :D
Widzicie co potrafi zdziałać uśmiech? Potrafi przywołać złego rowerzystę, który będzie udawał, że chce was przejechać... Nie no po prostu wstąpiło coś we mnie! Aż chce mi się żyć, tańczyć, śpiewać (choć nie umiem).
Takiej radochy spontanicznej dawno nie miałam...
Może to przez coca-colę. Rozdawali za darmo po puszce dzisiaj... "Uwolnij radość!"

Sorry, że dzisiejsza notka jakaś nie liryczna czy coś z tego typu, no ale nie mogę!
Rozpiera mnie energia ^^

Pa! ;*

LUDZKOŚĆ

2010-09-17T22:41:00.000+02:00

Od początku świata świat był skazany na zło. Co więc w tym dziwnego, że dziś siedzę przed monitorem mojego laptopa i czytam, że jakiś gówniarz kopał i bił w staruszka. Niewinnego, bezbronnego staruszka. Na przystanku. Nikt nie reagował, mimo, że gapiów w oknach było multum, a biedny staruszek przeraźliwie szlochał.

Jedyną osobą czułą i wrażliwą, i odważną była kobieta w ciąży.

Czy nasz świat naprawdę od początku był skazany na zło? Gdzie są ludzie? Co stało się z uczuciami, empatią? Do diabła! Czy, cholera jasna, mam żyć w złym, bezpłciowym świecie?

Ups, przepraszam. ZŁYM świecie.

Nie chce żyć w źle. Wychowywać się w źle i przy bezpłciowych, bezbarwnych, obojętnych ludziach.

Proszę, napiszcie, że wy tacy nie jesteście. Że wy tez pomoglibyście temu staruszkowi. Bo bardzo przygnębia mnie wizja naszego LUDZKIEGO świata…

Żyć?

2010-09-11T21:03:00.000+02:00

Żyć. Co to znaczy? Co to znaczy tak właściwie żyć?
Jak żyć, żeby dobrze żyć?

Nikt odpowiedzi tak właściwie nie zna. Nawet z biologicznego punktu widzenia nie możliwe jest dokładne zinterpretowanie, określenie życia. Więc, po co tak właściwie pytać "co to znaczy żyć?", nawet pod względem filozoficznym. Po co marnować swoje życie, nad rozmyślaniem na jego temat właśnie życia?
To już lepiej myśleć o przyszłości. Ale to właściwie także nie ma sensu. Lepiej działać :)

A tak w ogóle, to Twoje życie. Rób z nim co chcesz. Ale nigdy niczego nie żałuj. Bo nawet, gdy coś zdarzy się upokarzającego, to pociąga za sobą nie tylko wstydliwe konsekwencje, ale.. No właśnie. Sam na pewno wiesz co mam na myśli. A skoro już ze mną rozmawiasz, tzn. czytasz mój monolog, to może napiszesz coś na temat tego co myślisz na temat życia (choć podtrzymuje, że to bezsensowne, no ale..).

Bo ja np. myślę, że jeśli istnieje czasownik "żyć" i mogę powiedzieć/napisać/pomyśleć, że żyję to oznacza tylko jedno - tak właściwie wiem co to znaczy życie, ale nie umiem go określić. Każdy to wie, podświadomie, ale nie umie togo określić.
Może "żyję" oznacza podejmowanie decyzji, rozwijanie się, rozważanie wielu możliwości. Czyli dojrzewanie i myślenie. Bo tak naprawdę nawet kwiat myśli o sobie gdy kieruje swoje liście ku słońcu, a lew eliminuje polowanie na mocniejsze osobniki, aby zbytnio się nie wysilić. Każdy dąży do tego by się zbytnio nie wysilić. Każdy kto żyje, bo nie chce marnować swej cennej energii na głupoty.
Tak.

A tak ogólnie to ja dużo czasu marnuje na swoje głupie wywody i rozmyślenia, bo to lubię. A robienie głupich rzeczy, które się lubi to typowa cecha ludzi. Co oznacza, że chyba nim jestem :)

(mimo, że kotów nie lubię, to pod wrażeniem książki Doroty Terakoskiej "W krainie kota", a dokładniej kota o imieniu Kotyk, stwierdziłam, że oto kot widoczny na załączonym obrazku rozczulił mnie i najlepiej oddaje to jak się czuje..)

Ciao!

Muzyka

2010-09-10T20:09:00.000+02:00

A właściwie to .... to nic takiego.
Właściwie to cisza jest pełna, a hałas pusty.
A właściwie to muzyka jest ciszą. I jest emocją. Muzyka jest hałasem. Bo emocje są głośne. I ciche.
Więc czym jest?

To nie chodzi o jej rodzaj, to chodzi o nasz stan ducha, i o to jak czujemy. Niech będzie dla nas emocją. Bo emocje są pełne i puste. Silne i delikatne. Każda jest niepowtarzalna.

Niech muzyka będzie emocją.

Dzień z życia

2010-09-04T20:10:00.000+02:00

Dzisiaj może trochę nie po mojemu, ale jednocześnie własnie dokładnie po mojemu. Rzadko mi się zdarza żebym pisała coś wprost o swoim życiu, ale odczułam taką potrzebę...

Myślę, że coś dobiegło końca. Coś ważnego. Skończyła się jakaś era. Coś jest za mną. Może to głupie i brzmi bez ładu i składu, i sensu. Przede wszystkim sensu. Ale jak się pójdzie do liceum oddalonego od domu dwadzieścia kilometrów i to do takiego, w którym praktycznie nie ma nikogo znajomego zaczynasz... Żyć?
Czuję jakbym dopiero teraz poczuła powietrze. Gimnazjum było uwstecznieniem, zamkniętą klatka z banda idiotów, którzy myślą, że są "kul". Teraz wysegregowali to. Ludzie w LO są inni. I dobrze.
Rozmawiałam z moimi znajomymi. Duża część tęskni za gim i znajomymi, ja nie. Ja jestem w końcu szczęśliwa.

Do pierwszego dnia w nowej szkole miałam mieszane uczucie. Nikogo nie znałam, nauczyciele straszą, korytarze zapchane, nic nie wygląda tak samo. Drugi dzień zaczął się lepiej, skończył świetnie. Zaczynam poznawać moich współ-klasowiczów. I nie tylko. Jako dość otwarta i odważna istota znam już kilka osób spoza swojej klasy, ze starszych klas. Mimo, że się przedstawiali, to imion niektórych nie pamiętam. Norma, to dopiero drugi dzień :)

Po szkole zakupiłam miesięczny i wróciłam pod szkołę, aby poczekać do końca lekcji mojej starej znajomej. Razem obczaiłyśmy świetną knajpę. Okazało się, że to jest pub przypisywany naszemu ogólniakowi, bo wszyscy od nas tam chodzą. Zresztą wcale im się nie dziwie :) Klimat jest tam taki, jakich mało... Coś jakby zakątek czarownic. Po prostu magia jest tam w każdym kącie :)

Nie mogę się poniedziałku doczekać. ^^

Ciao ;)

Deszcz

2010-08-28T13:47:00.000+02:00

Pada. Jest tak refleksyjna pogoda, że aż chce się usiąść i pomyśleć. Nawet nie chce się czytać.

Cisza w pokoju, że słychać stukot kropel deszczu popełniających samobójstwo na moim oknie. Lekka, spokojna muzyka....
.... i usypiam...

Do Ciebie

2010-08-15T22:38:00.000+02:00

Zadziwiasz mnie. Swoją nieobecnością i obojętnością. A może po prostu udajesz?
Nie, nie wydaje mi się. Więc...? Więc może powiesz mi o co tak właściwie Ci chodzi? Bo ja nie chce już czekać i się zastanawiać.
Poza tym, chyba to wszystko zaszło troszkę tak jakby za daleko. Bo... Bo w sumie to przestajemy się znać i zaczynamy się zachowywać się jak obcy sobie ludzie.
Ale.. Ale może to i dobrze, lepiej dla nas obojga. Hmm... Ciekawe jak to będzie, tzn. jakie to uczucie nie znania się z kimś kogo się zna. I to nawet bardzo zna.

No to nic. Jesteś kolejną osobą zapisaną gdzieś w pamięci, która zaczyna się kurzyć. Przykro mi i przepraszam, ale to nie tylko moja wina.

Pa

Puste dni

2010-08-06T20:20:00.000+02:00

Są dni smutne i wesołe. Tak jak jest dzień i noc. Umiemy zagospodarować sobie dzień jak i noc. Może noc jest trochę ograniczona naszym snem, ale my też musimy umieć zagospodarować sobie te puste, smutne dni, by nie poszły w niepamięć.
Jest nawet udowodnione naukowo, że ludzie zdenerwowani, czy w niezbyt dobrym nastroju potrafią lepiej się skupić, racjonalnie myślą i dokładniej wykonują różnego rodzaju czynności.
Na swoich własnych doświadczeniach wiem, że kiedy wracam totalnie zrypana po całym dniu myślenia i latania w te i we wte, a na dodatek, coś nie układa się w moich sprawach prywatnych potrafię wejść do najbardziej zagraconej części domu, puścić muzykę i doprowadzić je do perfekcyjności i wręcz nieskazitelnej czystości.
Jest to na pewno bardziej pożyteczne i satysfakcjonujące (co w takie dni jest bardzo miłym uczuciem), niż leżenie na łóżku i rozpaczanie nad własnym żywotem.

Ale mimo tego wszystkiego, zachowuje swoje niektóre smutne dni dla siebie, własnych rozmyśleń i szukania przyczyny skąd się dana sytuacja w moim życiu pojawiła. Po takim dniu trzeba wziąć się mocno w garść, by nie było drugiego takiego dnia pod rząd. Takie sytuacje potrafią być dołujące.

Najlepszym sposobem na wyciągnięcie z depresyjnego nastroju są przyjaciele, rodzina i otoczenie.
Na mnie osobiście najlepszym sposobem jest spacer po lesie, łąkach, polach. Nie ważne czy daleko od domu czy nie. Ważne, że na świeżym powietrzu, wśród zieleni liści.

Pa.

Imagine

2010-08-05T21:11:00.000+02:00

Po prostu zaśnij, obudź się i żyj! Wyobraź sobie po kolei każdego człowieka, tak jak ty chcesz, a potem przejdź obok niego i żyj. Bo ważne jest to by marzyć, ale nie tak, by życie uciekało podczas bujania w obłokach, ważne jest to, żeby po prostu być w tym życiu, cieszyć się nim. Zrobić coś spontanicznego i chilloutowego. Coś dla ducha, umysłu i ciała. Postarać się na chwile zapomnieć o problemach, zachłysnąć się powietrzem i wdychać zapach życia.
Wyjdź kiedyś z domu, idź do parku, na łąkę, czy gdzie tylko chcesz. Usiądź na trawie i powiedź sobie, że kochasz żyć. Połóż się i wdychaj zapach trawy, kwiatów i upajaj się widokiem chmur. Bądź kimś kto jest gościem na ziemi i ją podziwia. Nie trać ciekawego, zafascynowanego wzroku dziecka. Patrz na wszystko, jakbyś widział to pierwszy raz, bo wtedy staje się to piękne i wyjątkowe.

Pa.

Nostalgia

2010-07-24T18:28:00.000+02:00

Czuję pustkę.
Jakbym była pusta w środku...

Lato

2010-07-11T20:29:00.000+02:00

Cichy letni wiatr? Mhm...
Ciepły letni deszcz? Mhm...
Gorące słońce? Mhm...
Zimna woda? Mhm...
;D

i moje kochane maki ^^

na łące wariacje :D

by ci powiedzieć

2010-07-09T22:25:00.000+02:00

Ja potrafię się cieszyć.
Wszystkim i niczym
Potrafię się też smucić
Wszystkim i niczym.

Ale dlaczego nie z tobą

Wszystko i nic

Ale dlaczego nie obok ciebie

Wszystko i nic

Ja potrafię się cieszyć.

Wszystkim i niczym

Potrafię się też smucić

Wszystkim i niczym.

Jak mogę coś powiedzieć? Nie mogę. Boję się. Nie powiem i za to Cię przeproszę, ale nie. Nic nie powiem, nie wytłumaczę, nie uchylę rąbka tajemnicy. Zamknę usta i odejdę. By nie smucić się już dłużej właśnie z tego powodu. Że milczę. Mam inne powody. Ja potrafię się smucić. Wszystkim i niczym...

Pa.

Thinking of You

2010-07-06T17:38:00.000+02:00

Lubię
Lubię o tobie myśleć
Lubię przy tobie być
Lubię gdy mówisz
Lubię cię słyszeć
Lubię gdy jesteś obok

Gdy się zamyślasz
Gdy patrzysz w dal
Gdy się uśmiechasz
Gdy czuje że jesteś

Że istniejesz
Że oddychasz
Że czujesz

To co ty
To i ja

Lubię

Pa.

Huśtawka

2010-07-02T11:48:00.000+02:00

Lubie huśtawki. Kojarzą mi się z dzieciństwem. Z błogością, beztroskim lenistwem. Z lataniem i lekkim wietrzykiem. Na nich jestem jakby bezpieczna, jakby pozostawiona sama sobie, ale nieuchwytna. Lubię huśtawki.

Pa..

Niebo

2010-06-20T20:37:00.000+02:00

Powietrze

Jesteś moim powietrzem
Powietrzem którego nie ma
Jesteś
Ale jakby Cie nie było
Bo Cie nie widać
Czyżbyś się chował?
Wyjdź proszę
Chce zobaczyć
Czym oddycham...

Deszcz
Dlaczego płaczesz, gdy płacze deszcz
Nikt przecież wtedy nie widzi twych łez
Dlaczego więc, gdy przecież to wiesz
Słone, gorzkie płyną jak rzeki z oczu
A ty nadal nie przestajesz.

Nie płacz, bo to nie czas, gdy i tak
Miliony łez wysyła niebo na ziemię

Nie bez...

2010-06-20T20:10:00.000+02:00

Napisze co napisze, ale napisze.

Nie wyobrażam sobie życia bez moich przyjaciółek. Tak jak nie wyobrażam sobie życia bez muzyki.

Nie wyobrażam sobie być ślepą. Bo na kolory reaguje jak na słowa. Nie wyobrażam sobie świata bez poranków, tych deszczowych i słonecznych. Nie wyobrażam sobie życia bez uczuć. Tych dobrych, złych; takich od których krew gotuje się w żyłach. Nie wyobrażam świata bez nocy; te gwiazdy, księżyc, granat czerń! Nie wyobrażam sobie świata bez drzew. One są jak niemy przyjaciel. Widzi, słyszy, ale nie mówi. Nie wyobrażam sobie życia bez możliwości wypowiedzi. Ja przecież non stop paplę! Nie chce żyć na świecie bez dotyku.

.Ciao!.

Zatrzymaj

2010-06-14T16:49:00.000+02:00

Człowiek czasami się łamie.
Tak łamie się.
Może nawet coś więcej. I wtedy widzi więcej; widzi to czego widzieć nie chciał przez przeszło 3 lata... Staje się wśród praktycznie obcych twarzy i myśli jak się wydostać z tego przytłaczającego cie piekła.
Łzy nie tyle ze strachu, co z bezsilności i zapomnienia parzą twarz.
I wtedy do tego wszystkiego okazuje się, że nie ma ich nawet kto wytrzeć, bo wszyscy myślą, że przesadzasz. Że jesteś nadwrażliwa. Że Bóg wie jeszcze co.
A z nieba zaczyna padać deszcz. Wchodzisz w zimne lecące z nieba strużki wody i chłodzisz emocje.
Wchodzisz do domu, siadasz. Schłodzona, oczyszczona, ale i wtedy w kącikach oczu pojawia się wrzątek.
Zapominasz po co istniejesz. Nie wiesz gdzie iść, co robić. Jak przeżyć...

Pustka

2010-06-08T17:27:00.000+02:00

Zbyt mocny szept, zbyt

gwałtowna delikatność, zbyt

szybkie uniesienie.

Potem cisza, marazm.

Zmysły w agoni kłębią się

w mózgu, w myślach.

Krzyk, a potem już tylko...

Tylko ból.

jutro

a na klifie

w strugach deszczu

oświetleni stali oni

aniołowie

patrzyli jak tonę

czekali

by zabrać duszę

w lepszy świat

a ja wciąż tu

uparcie łapie tlen

oddecham

zachłysam się wodą

ale wypływam

na powierzchnię

nie utonę!

jeszcze nie dziś

I'm too heavy

2010-06-03T12:33:00.000+02:00

Nieobecność

Kim jesteś?

Czym jesteś

dzisiaj?

Po tylu latach

milczenia, głuchej

ciszy. Powiedz mi,

napisz, jak dzisiaj

brzmi Twoje imię?

Gdzie Cię poniósł

los?

Powiedz mi, co

z tamtymi uczuciami?

Tęskniłaś? Płakałaś?

Wspominałeś? Śmiałaś

się? Opowiedz, proszę

mi.

Malinowe

Tylko czubki moich palsów dotykają

ziemi. Unoszę się prawie cała,

szukam cię. Na policzkach czuje

płatki róż, które parzą, nie bardziej

niż maliny w ustach.Gdzie ten tlen?

Zaraz się uduszę... Daj mi oddychać,

bo tracę równowagę. Wspomagam się,

podtrzymują mnie twoje silne ręce,

niby metalowa obręcz wokół mnie. Dusze

się, z malinowym sokiem w ustach.

Opadamy na trawę, która dźwiga już

ranną rosę. Będzie teraz unosić i nas.

Krople z zielonych listkówch chłodzą.

Oceany oczu, wzburzone, szalone,

rzeki pełne czerwonego płynu porwał

szaleńczy nurt. Ogień, Woda, Wiatr.

Ciao!

Z notatnika

2010-05-30T16:18:00.000+02:00

***

To było wczoraj.

Wiał letni wiatr

A niebo było niebieskie.

To było wczoraj.

Piasek był gorący

A morze iskrzyło się.

To było wczoraj.

Była biała sukienka

A włosy porwał wiatr.

***

Z dala od ziemi

Na ruchomym obrazie

Bogini życia

Obserwowała ziemię.

Podglądała ludzi

Ich miłostki i wrzaski

Nieszczęścia i radości

Narodziny i odejścia.

Lecz najbardziej kochała

Spoglądać na drzewa

I gdy jej suknia

Przybierała kolor nieba.

Nie marzysz = nie żyjesz = egzystujesz.

Pytajnik.pl

2010-05-02T21:01:00.000+02:00

Stojąc na krawędzi, myślisz o tym co się działo, co się już kiedyś stało.

Gdy skoczysz z krawędzi, myślisz wyłącznie o muskającym policzki wietrze.

Idąc z wzrokiem przesuwającym się po chodnikowych płytach wspominasz

Idąc i patrząc przed siebie, myślisz o tym co będzie, o przyszłości.

Gdy dzieje się coś istotnego nie zbaczasz ni w przód ni w tył,

Gdy coś skończy się dziać wracasz do tego, myślisz o tym.

Miłości jako takiej nie ma. Są uczucia, ale i one w końcu przeminą, zniknął. Zostaną jedynie wspomnienia.

Miłość nie może istnieć. Świat byłby zbyt piękny gdyby była.

Czy miłość istnieje?

Ciao

Mankament życia

2010-04-10T19:56:00.000+02:00

Za krótkie życie, by nie próbować

Za kruche życie, by próbować

Gdybanie

2010-04-09T20:40:00.000+02:00

Odważ się

Dalej się nie da

Nie da się iść w mrok

W nieznane

Po omacku zgubisz szlak

Po którym zawsze szłaś

Zgubisz tamto

Tamten sens.

A może idź

Idź i znajdź nowy

Nowy, wspaniały sens

Bo i tak już

Opanował Cię

Bezsens.

O tym

Jeden impuls jest wart tyle, co zdarzy się po nim

Jeden impuls może być czymś więcej niż odruchem

Jeden impuls Cię podniesie

Jeden impuls Cię zrujnuje

Nie mam planu

2010-04-09T20:20:00.000+02:00

Budzik budzi mnie rano ok. 5. Przestawiam na 5:30. Zasypiam, ale już nic mi się nie śni. Pudze się 5:30. Za oknem mgła jak cholera. „Super” mówię i zaspana schodzę do łazianki. Prysznic. Suszarka. Wchodzę do pokoju. Szybko zakładam ciuchy i na dół na śniadanie. Przejaśnia się. Dalej zaspana jak diabli staram się nie wybić sobie oka łyżką, którą jem płatki. Wzdycham.

Wpadam do łazienki. Fenuje zwariowane włosy, myję zęby. Szczotkuje rzęsy i wypadam z łazienki. Do wyjazdu zostało góra 5 minut.

Szybko buty, płaszcz. Telefon wyciągam z torby i dołączam słuchawki. Soundtrack Transportera, nie mam zielonego pojęcia której części. Fajny, zostawiam. Wypadam z domu.

W szkole jak w szkole. Nie ma czego opisywać! Naprawę, nie dziś. Dziś była połowa klasy, bo historia, bo fizyka, bo biologia, bo klasówka z matmy… Dzień rozpoczynam od wyrazu twarzy naszej ‘kochanej’ historyczki pt.: ‘spieprzyliście sprawdzian’. Wale to, i tak idę na biol-chem. Babkę to jednak nie wali i drze ryja dwadzieścia minut. Znudzona prawie przysypiam. W końcu okazuje się nie tak źle. Są dwie - - 4 i jedna - - 3, a reszta to banie. Mam - - 3. Super. Wszyscy znerwicowani wychodzą po pierwszej lekcji, a mijając drzwi wyzywają od najgorszych Pershinga (czyt. historyczkę). Oczywiście pod nosem, ale i tak słychać.

Potem dwa polskie. No i fizyka. A na fizyce Total skupienie. Kocham fizę!

No i nadeszła godzina prawdy – klasówa z matmy. Banał. Piętnaście minut roboty. Pół godziny śpię. Dzwonek i pędem na stołówkę. Rozespana again. Ale to nic. Jem szybko, ale staram się nie udławić. Dlaczego szybko? Bo mam bile z największą cholerą w gimnazjum i trzeba by jeszcze powtórzyć.

Oczywiście jak zawsze nasz kochana pani biolog ma do mnie masę pytań. Ok., umiem. Jak zawsze, bo muszę. Potem opierdziel, też od niej, że niby nie uważam…? Nie wiem o co jej chodzi. Nie przejmuje się, boli mnie głowa. Fatalny dzień… jeszcze takiego nie miałam od początku roku!

A potem… Potem do dziadków. Pomagam babci uprzątnąć gałęzie z ogródka. Szybko zbieram się w sobie i pędem na tańce. Na tańcach niezły wycisk… Opadam na schodkach przed salą, zbieram siły. Zaczyna kropić. Mam do domu kawałek więc idę czym prędzej. Dochodząc do swojej ulicy czuję, że za chwile lutnie na mnie woda jak z wiadra. Na całe szczęście dochodzę w miarę przyzwoicie ‘wilgotna’ do domu.

Wytchnienie, ale za dużo czasu na myślenie. Myślę i myślę i stwierdzam, że chyba wysiadam. Zatrzymajcie świat, ja chce wysiąść. Bo ten dzień to dowód, że mi baterie padają.

No albo kupcie ładowarkę. Do mnie. ;)

P.S. Ten dzień się jeszcze nie skończył.

Ciaoo...

Wiosna.

2010-03-24T18:36:00.000+01:00

Cicho, cichutko
Bez łez, bez smutków
Otulona słońca blaskiem
Cicho wzdycham ukradkiem

W oczach iskry dwie
Stokrotek wypatruje
Stokrotek?

Hehe. Mam świetny humorek! W końcu kochana wiosna! WIOSNA... Wiosna wkoło i od razu jest wesoło. Nie ma to jak ciepły oddech pełen świeżego powietrza, który nie mrozi nozdrzy ;P
Ale cudnieee...
Eghh ^^

Ciao!!!

Chaos

2010-03-03T22:20:00.000+01:00

Biały puch

Wielki błękit

Cichy szept

Lekki wietrzyk…

Do snu utul mnie, zabierz, gdzie nowego dnia słodki smak.

Obudź mnie, gdy słońca ujrzysz blask,

A gdy w południe będzie ciemno,

Zapal świece, by oświetliły drogę powrotną

Ze snu.

Cicho, cichutko myślami uciekam dziś daleko. Widzę się jak tańczę. Bal maskowy. Niby Wenecja, a jednak nie.

Teraz Schonbrunn. Latem. Kwiaty, Księżyc. Noc.

Walc wiedeński.

Dobry?

2010-03-01T18:53:00.000+01:00

Kartka z pamiętnika

Poniedziałek: lubił

Wtorek: bardzo lubił

Środa: poprosił

Czwartek: kochał

Piątek: bardzo kochał

Sobota: zapomniał

Niedziela: zniknął

Czasami to co czujemy, dla kogoś jest nic nie warte. Czasami jedynie wykorzystuje to co trzymamy w sercu, aby mieć z tego korzyści. Czasami bez ogródek powie nam w twarz, aż nas coś w środku zaboli. Czasami myślę, że są i Ci, którzy zadbają o to uczucie, nawet nie odwzajemniając go i pomogą nam jako przyjaciele.

Pytam więc, czy mylę się tak sądząc? Czy rzeczywiście dobrzy ludzie istnieją?

End

Tak fajnie, że jesteś - Wspomnienia

2010-02-25T09:32:00.000+01:00

Tak..

Przeczytałam dzisiaj książkę. Nie nowość.

„Pożyczona miłość” Bridget Asher

I wzięło mnie na wspomnienia i przemyślania…

I w sumie noszę się z ta notka od dawna i miałam ja już nawet poukładana w głowie, ale tak jakoś się dzieję, że gdy mamy już to spisać, to zapominamy jak to do jasnej cholery szło?

Wracając… To z zamierzenia ta notka miała być o miłości, której na tym blogu nie brakuje. Z czego to wynika? Z tego, ze jestem nastolatką, która rozpaczliwie szuka uczucia?

Być może. A być może dlatego, że wymarzyła sobie księcia z bajki, przez oglądanie głupich komedii romantycznych i czytaniu debilnych romansideł. Głupich… Debilnych… Teraz tak mówię, ale one są jak ten inny świat do którego możemy się na chwile wyrwać, uciec przed rzeczywistością. Możemy pomarzyć.

Kto zresztą nie marzy?

Nie wierze, że choćby jest na ziemi jeden człowiek, który o niczym nie marzył, który czegoś nie pragnął.

Dzisiaj wspominałam. Wspominałam i trochę jakby mi się nasunęły do głowy pewne pytania, których nigdy nie zadałam. A tak naprawdę one były od dawna. Pojawiały się wraz ze wspomnieniami. To pokręcone… Ale to nie istotne. Ważne jest to, że ja nawet ze świadomością tych niedomówień, nie potrafię zapytać, by zaspokoić ciekawość. Własną ludzka ciekawość.

Nie wiem nawet jak miałabym zacząć taka rozmowę, która miałaby dążyć, do jakiegoś z tych pytań. Któregokolwiek z tych pytań. Przede wszystkim to bałabym się odpowiedzi. Bałabym się gdyby były takie jak podejrzewam.

Boję się też powiedzieć niektórym prawdy. Tej prawdy którą powinni znać. Czemu? Bo nie wiem jaka będzie ich reakcja na to co powiem.

Chce znać odpowiedzi na te pytania, a jednocześnie nie chce.

Jak widać strąciłam wątek. Ta notka miała być zupełnie o czymś innym, a stała się kartką z pamiętnika pełną tego wszystkiego…

A teraz zamykam oczy i przypominam sobie to co zdarzyło się parę miesięcy temu, rok temu… Dla Was to nieistotne. Dla mnie- tak.

Ciao...

Fear ...

2010-02-19T21:36:00.000+01:00

Boje się o Ciebie.

Boje się kiedy robisz krok w złą stronę.

Boje się, gdy Cię nie widzę.

Boje się, że sobie coś zrobisz…

Jesteś niebezpieczny, nawet dla siebie.

Nie potrafię Ci nic powiedzieć.

Boję się.

Boję się każdą myślą.

Boję się o Ciebie każdą cząstką mojego ciała.

Umieram ze strachu o Ciebie…

Nie powinnam.

Już dawno nie jesteś mój.

Śniłeś mi się dziś w nocy, wiesz?

To nie był dobry sen…

Pa.

Miłość, opowiedz mi o niej

2010-02-16T17:40:00.000+01:00

Miłość. Co to? Bo na pewno nie róża dana w rocznice.

Miłość. Co to? Bo na pewno nie kartka dana w walentynki.

Miłość. Co to? Bo na pewno nie kasa w zamian za pocałunki.

Znasz miłość? Ale ta prawdziwą? Powiedź mi jaka jest, jeśli wiesz.

Ciao!

Bye Baby! ;*

2010-02-10T17:54:00.000+01:00

***

Czekam na Twój upadek,

By gdy upadniesz odejść tak ja Ty.

Czekam na Twój błąd,

By gdy go popełnisz nie pomogę Ci.

Czekam, aż znikniesz,

By się na nowo pojawić bijąc nowym blaskiem.

Czekam, aż umilkniesz,

Bo gdy mówisz zagłuszasz każdą moją myśl.

Czekam, aż zapomnę

Bo gdy tak się stanie docenisz to wszystko.

Po fakcie. Ale zawsze.

Do Ciebie

Od początku przeszkodą mi byłeś,

Od zawsze, mój drogi, o innej marzyłeś,

Od kiedy pamiętam, chamsko się zachowywałeś,

Co noc mi się śniłeś i do tej pory nie przestałeś.

***

Od kiedy zniknąłeś blask mam mocniejszy.

Uśmiech częściej na mej twarzy gości,

Gdy Cie nie widzę na oczu moich wysokości;

Do przyjaciół milsza znacznie jestem,

I witam się z nimi znacznie milszym gestem.

Więc uciekaj czym prędzej z mojego widoku,

Bo złamiesz mi moje serce znowu.

Nawet sobie pewnie nie zdajesz sprawy, jak dobrze się czuje, gdy nie mam Cię w zasięgu swego wzroku. Nie widzisz radości, bijącej z moich oczu, gdy nie muszę widzieć, jak nasze milczenia zżera moją duszę. Nawet nie wiesz jak lekko się czuję, gdy słucham piosenek tych samych co z Tobą. Nawet nie wiesz, że ja tego co zrobiłam nie żałuję.

Nie musisz, i tak masz to gdzieś.

Dla mnie życie bez Ciebie jest piękniejsze. Więc Pa… ;) i powodzenia.

Ciao!

Sens?

2010-02-07T16:41:00.000+01:00

Cisza wybudowała wokół mnie mur nie do przebicia. Ogarnięta smutkiem i spokojem siedzę na zielonej ławce w parku. Kolorowe liście od czasu do czasu, przy mocniejszym pociągnięciu wiatru spadają z drzew.

Jestem zatopiona w myślach. Nie spostrzegam samochodów przejeżdżających koło parku, ani ludzi, którzy truchtają, spacerują obok mnie. Nawet nie wiem o czym myślę, tak właściwie…

Zapatrzona w czubek swojego buta siedzę bez ruchu.

Nagle z ego stanu wyrywa mnie świadomość, że ktoś usiadł właśnie obok. Spoglądam w bok. Chłopak przybliża się, zagarnia ramieniem i szepcze: „Już dobrze”.

Wtulam się w niego, a po policzku płynie łza. Całuje moje czoło.

Wiem, kim jest. Jednak TO wszystko miało sens?

Pa.

Pierwsze Drzewo

2010-02-01T19:42:00.000+01:00

Łąka powoli kończy swój koncert. Świerszcze ściszają swoją muzykę, niczym ostatnie pociągnięcia skrzypek. Kwiaty delikatnie kołyszą się pchnięte jakby ostatnimi dźwiękami nocy. Na ich aksamitnej skórze pojawiają się bezbarwne perły. Choć tutaj pojęcie bezbarwne jest dość względne. Krople Rozy które przesiadują na płatkach kwiatów jeszcze śpiących, przybierają ich kolory.

Magicznie granatowe niebo z milionami gwiazd jakby zrobiło ukłon i powoli opuszczało kurtynę. Przed dziewczyną śpiącą w trawie gwiazdy urządzały swoje ostatnie pokazy. A ona pogrążona pierwszy raz w śnie nie widzi ich niesamowitego uroku.

W końcu niebiańskie iskierki opamiętują się i znikają gdzieś daleko. Na rozkosznie ciemne niebo zaczyna Włodzic ciepła łuna barw dnia. Lekko pomarańczowe chusty, które przywiał wiatr od wschodu przylepiają się do nieba i zostają tu.

Po chwili jednak nawet one znikają w pogoni za kwiatami nocy, a niebo jest błękitne i zimne. Słońce, bowiem, nie zaszczyciło jeszcze go do końca.

Dziewczyna śpi nadal snem kamiennym, pływając na morzach swego umysłu. Przywołująca wspomnienia i marzenia jak zaklęta nie unosi swych powiek i tylko od czasu do czasu promiennie się uśmiecha.

Na sobie ma krótką, tiulową sukienkę. Tiul dość cienki, biały przewiązany pod biustem błękitną wstążką ukazuje jej kobiece krągłości. We włosach ma białą lilię. Rozkoszną i piękną białą lilię. Wygląda jak nimfa zstąpiła na ląd zaszczycając świat swym snem na lądzie.

Słońce wznosi się nad łąką. Lekki wiatr budzi kwiaty do życia, a te rozchylają swoje korony ukazując prawdziwe perły swego wnętrza. Nieskazitelne piękno tych kolorowych uwodzicielek unosi ich ku słońcu.

Ostre i ciepłe promienie słońca tną resztę mroku. Jednocześnie lekko i delikatnie głaszczą powierzchnię ziemi. Ich języki światła dochodzą do niej. Głaszczą twarz, smagają po policzkach. Przemierzają wzdłuż jej szyi, tali, ud. Rozpraszają jej błogie sny. Rozdrażniona otwiera oczy. Przeciąga się leniwie w trawie obracając się na plecy i wyciągając ręce nad głowę. Jej skóra cała w rosie iskrzyła się w ostrym porannym słońcu.

Zwilżyła usta językiem, zamknęła oczy. Głęboko odetchnęła rześkim powietrzem. Podniosła się i rozejrzała. Wokół było pusto. Nie było go. Pomyślała, że przyjdzie wieczorem, ale nie było go.

Nie zjawił się ani wtedy, ani później.

Czekała na niego każdego dnia. Czekała, wypatrywała, płakała. Słone łzy płynęły po jej gorących policzkach każdej nocy, gdy kolejny dzień czekania przepadał.

Nie wiedziała ile już czasu minęło. Przestała czekać. Teraz szukała. Szukała tamtych drzwi do Lasu.

Błądziła wśród tych samych kwiatów i pod tym samym niebem. Zasypiała w zupełnie innych zakamarkach swojej Łąki.

W głowie kłębiło się jej tyle pytań, tyle obrazów i wspomnień. Często stawała i owładały ją wspomnienia. Wszystko kojarzyło jej się z nim. Kwiaty wanilii, które rosły w tej części łąki, gdy go pierwszy raz zobaczyła. Czerwone maki, które swym kolorem były jak tamte nasycone szampanem truskawki.

A posmak tamtych pocałunków palił jej usta.

Którejś bezsennej nocy, gdy znów w jej ustach zaczął płonąć posmak cynamonu, a łzy kapały na trawę udając rosę wycierała usta, jakby mogła zamazać te wspomnienia. Jakby mogła usunąć z pamięci swych ust ten smak. Jakby mogła się go pozbyć.

Trwało to bardzo długo.

Przestało się już cokolwiek liczyć. Rano nie wstawała, w nocy nie spała. Leżała wśród traw z tępym wyrazem twarzy. Nie zamykała oczu, nawet nie mrugała. A gdy zmęczona wspomnieniami zasypiała budziła się z krzykiem, nie wiedząc dlaczego.

Wszystko w jej oczach wyblakło i smętniało.

Po jakimś czasie przespała całą noc. Otwierając oczy, czuła jakby ten dzień w którym się nie zjawił był wczoraj. Gdy otworzyła oczy na chwilę przestała oddychać. Leżała bowiem pot drzewem. Jej głowa leżała w zagłębieniu między dwoma korzeniami wystającymi z ziemi. Masywne, grube drzewo, pełne zielonych liści i gdzieniegdzie porośnięte mchem zjawiło się znikąd.

Tajemnica. Niedopowiedzenie. Pierwsze, które się pojawiło w jej świecie.

Za tym drzewem kryła się cała prawda o przyczynach jego zniknięcia. A ona nie wiedziała jak je ominąć, by się do nich dostać. Nie znała się na drzewach. On był od nich specjalistą. Mieszkał w lesie…

Ciao!

Muzyka

2010-01-25T15:26:00.000+01:00

***

Zapadając w sen czujesz jak powoli się unosisz

Lecisz ku słońcu wśród białych chmur

Czujesz języki powietrza na swej twarzy

A potem spadasz w dół i się budzisz.

Koniec snu.

Czasami muzyka potrafi nas bardzo zainspirować. Czasem potrafi nas nawet zafascynować. Manipulować nami i naszymi uczuciami. Muzyka sprawia, że czujemy coś mocniej lub działa jak znieczulenie.

Muzyka wypełnia nas. Możemy poczuć jej smak, gdy się wsłuchamy. Ona przywołuje wspomnienia i tworzy nowe marzenia.

Ona nam pomaga i przeszkadza.

Możesz żyć bez muzyki?

Ja nie :)

Ciao!

Dobranoc

2010-01-22T20:59:00.000+01:00

Sen. Gdybym mogła w nim zostać… Mogłabym być blisko i daleko zarazem. Żyłabym marzeniami.

Marzeniami tak dla mnie cennymi. One wszystkie spełniłyby się.

W moim śnie.

Błogim, cichym, spokojnym śnie.

-Śpij słodko. Może Ci się przyśnię…

Oby jednak nie. Bo to tylko sen…

Na szczęście to był tylko sen.

Niestety to był tylko sen…

Inna

2010-01-20T19:33:00.000+01:00

Mogłabym być motylem. Żyć tylko wtedy, gdy żyją kwiaty. Pokarmem była by sama boska ambrozja… Nektar.

Mogłabym być liściem, który zieleni się do słońca. A gdy przybrałabym brązową szatę, wiatr porwałby mnie do tańca. Ostatniego tańca.

Mogłabym być samym wiatrem. Tańczyłabym z płatkami kwiatów. Zaglądnęłabym w każdy zakamarek starej wierzby co rośnie obok domu. Unosiłabym się wysoko i tuż przy ziemi, muskając trawę.

Mogłabym być ptakiem i śpiewać pod czyimś oknem. Wzbiłabym się ku niebu i lekko opadała zamroczona promieniami słońca.

Mogłabym być kimś lepszym. Mogłabym bardziej pomagać ludziom. Mogłabym zrezygnować z wygody. Mogłabym. Ale nie chcę.

Ciao.

ICQ, Jakubku

2010-01-19T11:09:00.000+01:00

Niedawno przeczytałam książkę Janusza L. Wiśniewskiego „S@motność w Sieci” (Tryptyk). Wydawca tej książki to Prószyński i S-ka. Mój egzemplarz został wydany w 2001r.

Autor, Janusz Leon Wiśniewski urodził się w Toruniu w 1954r. Można go trochę uosabiać z głównym bohaterem- Jakubem. Podobnie jak on jest wysoko wykształcony. Jest doktorem informatyki i doktorem habilitowanym chemii, profesorem Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku. Oprócz opisywanej przeze mnie powieści napisał także zbiór opowiadań pt.. „Zespoły napięć” oraz książkę „Los powtórzony”. Niestety nie miałam jeszcze okazji ich przeczytać.

O czym opowiada? Opowiada o kobiecie i mężczyźnie, którzy przez Internet natykają się na siebie i rozpoczynają znajomość. ONA: jest zamężna, pracuje. Jej życie z dnia na dzień staje się bardziej monotonne przez brak już takiej jak wcześniej czułości i zafascynowania ze strony męża. ON: Ceniony naukowiec, Polak mieszkający w Monachium. Za sobą ma wiele doświadczeń, które potrafią rozbawić, rozczulić i zasmucić. Jak to ona kiedyś określiła jest po prostu inny, kobiecy, ale nie przestaje w swojej kobiecości być mężczyzną. Któregoś razu otrzymuje wiadomość na ICQ od niej, która brzmiała następująco: „Jeszcze jestem trochę zakochana resztkami bezsensownej miłości i jest mi tak cholernie smutno teraz, że chcę to komuś powiedzieć. To musi być ktoś zupełnie obcy, kto nie może mnie zranić. Nareszcie przyda się na coś ten cały Internet. Trafiło na Ciebie. Czy mogę Ci o tym opowiedzieć?”.

Jak potoczyły się ich losy? To trzeba przeczytać opowiedzieć się nie da. Historia ich miłości jest zawiła i prosta zarazem. Jest taka o jakiej każdy z nas marzy odkąd pamięta.

Tak jak już napisałam, temat jest uniwersalny: miłość. Ale ta miłość jest zupełnie inna. To co przeżywają bohaterowie, jest jakby opisem prawdziwej historii, która się zdarzyła naprawdę. Jest tak realistycznie napisana. Cała powieść to ryptyk, więc dowiadujemy się o bohaterach bardzo wiele, jako, że pierwsza część tego oto tryptyku to JEJ życie, druga to JEGO życie, a trzecia, to ICH historia. Najbardziej jednak poruszyło mnie chyba JEGO życie. To co on doznał; miłość, utratę bliskiej osoby, załamanie, przyjaźń, znowu stratę. Nawet gdy ją spotyka w Sieci przemierzając nadal drogi od miasta do miasta z konferencji na konferencję dowiaduje się o śmierci swojego przyjaciela. Przyjaciela , z którym wspólnie kiedyś „ćpali”. To niesamowite ile przeżył ten jeden człowiek.

Jej życie wcale też nie jest takie proste. Ale mimo to, to JEGO historia jest allelem dominującym jak pewnie sam by to ujął.

Akcja dzieje się dość szybko. Nawet nie wiem, kiedy przeczytałam połowę. Zajmuje i wciąga. Chciałoby się jeszcze wrócić do tej książki jeszcze raz. Nie tylko przez historię, ale przez muzykę. Wyprzedzając pytanie, od razu napiszę, że często są tu podane tytuły utworów, oper, artystów i malarzy. Nie tak po prostu napisane. One są wplątane w całość. Po przeczytaniu zasiadamy z słuchawkami na uszach i wsłuchując się przypominamy sobie co robili wtedy nasi bohaterowie.

Jest pisana językiem współczesnym. Ogólnie jest dość nowoczesna. Większość zdarzeń związanych z ICH historią dzieje się w Sieci. SMSy, e-maile, ICQ i pagery. Sama książka nam o tym przypomina z wyglądu. Numerki stron są napisane jakby na myszce od komputera, a okładkę zdobią nie tylko widziany jakby przez bardzo grube i matowe szkło mężczyzna i kobieta, ale także napis ENTER oraz małe zdjęcie klawiatury. Nawet w tytule zamiast literki „a” w wyrazie samotność mamy znaczek „@”. To wszystko przybliża nas do nastroju powieści.

Naprawdę polecam tą książkę. Teraz po przeczytaniu nie wyobrażam sobie, abym mogła jej nie przeczytać. Tyle co wprowadziła do mojego życia przemyśleń i poszukiwań wiem tylko ja i Ci co ją przeczytali.

Ciao!

Nie zapominaj

2010-01-19T10:09:00.000+01:00

„Nagle tak cicho zrobiło się w moim świecie bez Ciebie…” *

Tak lekko i zwyczajnie uczucia przychodzą i odchodzą. Dla nich to tak jakby ułamki sekund. Dla nas zatracenie ogromnego uczucia jest niczym powolna śmierć od bardzo bolesnych ciosów w plecy.

Uczucia. Cóż to jest, że przyprawia nas o stan błogiego rauszu lub też skrajnej depresji? To stan umysłu? Pewnie tak. To coś związanego z chemią? Być może. Nikt do końca nie wie jak powstają, a przecież jest na ten temat tyle teorii. Może lepiej jest nawet, że tak ważne dla nas doznania, uczucia, są zagadką, tajemnicą.

Jednak, gdy odchodzą przeklinamy dzień w którym nadeszły, w którym zburzyły nasz dotychczasowy świat i wybudowały go na własnych fundamentach. Nie róbmy tego. Nie żałujmy. Przestańmy nienawidzić dawne uczucia. Przecież kiedyś były dla nas czymś najważniejszym, najpiękniejszym, najwspanialszym i najcudowniejszym. Pewnie domyślasz się już, że pisze przede wszystkim o miłości. Dlaczego? Bo to jest przykład uczucia tak nietrwałego, a tak wielkiego… Jest prawie że dziwną anomalia, która nie powinna stąpać w tej postaci po ziemi. Jest cudowna, a potrafimy znienawidzić ją szybciej niż ono przyszło. Niż przyszło uczucie lekkości.

Proszę Cię więc, nie żałuj tego. Nie żałuj uczucia. Żadnego i nigdy. Nie zapominajmy. Nie usuwajmy wspomnień. Bo czasami ich brak jest bardziej bolesny niż byt.

Pamiętać

Nie widzę już Twej twarzy,

Ani rzeczy, które dawałeś mi

Wszystko co było Toba i od Ciebie

Zniknęło niczym feniks w popiołach.

Ja te popioły wsypałam do morza

Gdzie wiecznie będą trwać.

Tego co mi dałeś nie materialnie

Nigdy nie usunę.

Bo choćbym chciała zapomnieć

Przychodzisz każdej nocy

I tulisz mnie w moich snach.

* „S@motność w Sieci” Janusz L. Wiśniewski (Koniec II rozdziału)

Ciao!

Miłosny rausz

2010-01-17T20:49:00.000+01:00

Kochaj

***

Uczucie błogiej rozkoszy

Sennego rauszu

Uczucie niby zakochania

Niby bycia kochanym

Uczucie słodkie jak miód

I lekkie jak piórko

Uczucie to mieni się w oczach

Które stale szukają Ciebie

***

Koniuszkami palców

Dotykam oszronione okno

Delikatnie przesuwam po zimnej tafli

Ale moje myśli stale są u Ciebie.

Miłość potrafi odmienić wszystko. Potrafi wprowadzić cię właśnie w stan sennego i błogiego rauszu, którego nie chcesz się wyzbyć. Chodzisz lekko zaspana, uśmiechnięta, rozmarzona. Z słuchawkami na uszach, mp3 ustawionym na „powtarzaj jeden utwór” odpływasz do Niego myślami. Jeśli kiedyś wpadniesz w taki stan trzymaj go przy sobie wszelkimi siłami, mimo że wszystko się do okoła wali. On jest tak cenny jak pierwszy płatek śniegu na zimę, jak pierwsza stokrotka na wiosnę, jak pierwszy pocałunek.

Ciao! ;*

We are broken

2010-01-08T21:42:00.000+01:00

Byłeś marzeniem,

Mojego snu tchnieniem,

Łzą na poduszce,

Ukrytym skarbem,

Gwiazdą za oknem,

Życiem, sercem…

Byłeś i jesteś.

Czym tylko zechcesz…

Zawsze obecny;

Dla mnie …

Nigdy bezpieczny.

Gwiezdny pył spadł z nieba i przysłonił umysł, oczy, rozum. Czułam zapach, podążałam sercem. Koło Ciebie się znalazłam. Pył opadł a ty przytulasz mnie… Łapie oddech. Zabierasz go. Zabierasz wszystko to czego pył nie przykrył.

Nie mogę patrzeć, bo gdzie nie spojrzę widzę ciebie. Widzę jak trzymasz moje zakrwawione, biedne serce, które lewo bije. Śmiejesz się. Jak możesz? Jak możesz… Mój opętany umysł też jest już Twój. Twój, zapewne na zawsze… Na zawsze będziesz w moich myślach. Nie zapomnę Cię nigdy. Dręczycielu mój.

Ciao.

Czas I Wieczność

2010-01-03T16:25:00.000+01:00

- Pięknie tu. –dziewczyna w kruczoczarnych włosach do ramion pochyliła się nad balustradą ogromnego tarasu na którym stała. Taras ten znajdował się w jakimś niezbyt zadbanym porcie. Jedyne co mogła nazwać pięknym był widok.

Zachód słońca malował się nad zatoką.

-Dlatego Cie tu przyprowadziłem. –chłopak który stał za nią włożył dumnie ręce do kieszonek czarnych jeansów. Jego wełniany ciemny płaszcz był rozpięty ukazując śnieżnobiałą aksamitną koszulę. Był elegancki. Sprawiał wrażenie wyrafinowanego.

Wieczność odwróciła się do niego opierając się o balustradę. Z krótkiej skórzanej kurtki, którą miała na sobie wyciągnęła paczkę papierosów. Zbliżyła płomień do końcówki bez filtra. Zaciągnęła się z przymrużonymi oczami. Czas przypatrywał się jej jak zaklęty. Wypuściła powoli dym.

- Wyglądasz bardzo seksownie dzisiaj. Już dawno nie widziałem Cię jako napalonej gówniary. –podszedł do niej. Opar ręce o balustradę po obu stronach Wieczności.

- Napalonej gówniary? –Znowu się zaciągnęła. Dym wypuściła wprost na niego. –Jakie to dziwne, że nam nic nie szkodzi…

- Ale to też wspaniałe… Nie uważasz? –zbliżył swój nos do jej szyi i poczuł nutę pragnienia. Każdy czuł to do Wieczności. Każdy jej pragnął. Czas jednak wyczuwał też inne zapachy. Czas nie pragnął Wieczności jak inni. Nie dążył do niej. Sam był Czasem. Jego jednak nikt nie pragnął. Wszyscy chcieli go zatrzymać. Kto kojarzy go z Wiecznością? Nikt. A mają tyle wspólnego!

-Tak. To jest wspaniałe. –odpowiedziała skupiona na dotyku jego ciepłych ust wędrujących po jej szyi. –Czułeś kiedykolwiek ból? Cierpienie? Smutek?

- Nie wiem. Chyba nie. Nie wiem jakie to uczucie. Spotkałem kiedyś Smutek, który wpędzał do życia pewnej rodziny. Nie wytrzymałem. Powiedziałem mu żeby nękał innych. Na równi z nim. Wyśmiał mnie, ale odszedł.

-Jak to mówią: Czas leczy rany…

-Mówią tez że czas jest przeklęty. Pragną Ciebie.

-Ja jestem przeklęta, ale oni są ślepi na racjonale argumenty. Poza tym… -dokończyła papierosa i rzuciła go na ziemię. Czas się odsunął i przydeptał niedopałka. –Poza tym my trwamy w sobie, a oni myślą że w wieczności czas nie płynie. Naiwni ludzie. Chodźmy już.

-Czego sobie życzysz…

Ciao.

Sen

2010-01-02T18:22:00.000+01:00

Niczym niezmącony poranek z słoneczną łuna za oknem działa jak ukojenie. Ciche podśpiewywanie ptaków i bezdźwięczne ruchy promieni słonecznych po posadce.

Zapach świeżego pieczywa z kuchni rozchodzący się po całym domu zmuszający do otwarcia oczu i wstania, działa jak nęcące zapach perfum mężczyzny. Nieświadomość tego skąd się wziął w naszym domu świeży chleb o tak wczesnej porze i jeszcze ten zapach smażonego bekonu (?) wyciągająca nas z łóżka.

Nagle budzisz się. To był tylko sen, a za oknem pada.

Zamykasz oczy chcąc znaleźć się jeszcze w słonecznym pokoju pełnym zapachów. Jednak jedyne co czujesz to róża przy łóżku, która nie wiesz jak się tu właściwie znalazła…

W snach jest możliwe wszystko, a rzeczywistość jest tylko przerwą w lotach na inne planety w nocy. W nocy przepełnionych snem...

Sen

Inny świat

Marzenia i lęki

W jednym miejscu

Na tle nocy rzeczywistości

Ciao!

Odważysz się?

2010-01-01T14:39:00.000+01:00

Kiedy przeczytasz historię, znajdziesz mnie na dnie swojego serca, czy zdołasz napisać, by poznać, kto jest niczym motyl na letniej łące szukający eliksiru życia? Motyl, któremu zostało tych marnych parę dni, zanim skrzydła wyblakną, a wiatr uniesie jego zasuszoną duszę.

Czy odważysz się podejść i powiedzieć co czujesz, gdy znajdziesz mnie na dnie serca, gdy ja jeszcze nie będę stała na krawędzi klifu przed skokiem niby szaleniec myśląc, że to wszystko może się skończyć szybciej niż się zaczęło?

Przekroczysz granicę, gdy ja będę wąchać inny kwiat na łące niż sam mi przypisywałeś? Odważysz się spróbować, gdy wszystko wokół będzie Ci mówić „NIE!”? Czy staniesz tu przy mnie i powiesz to co czujesz, mimo, że nie wiesz jak ja zareaguję?

Jeśli się odważysz nie zniknę… Mogę się tylko ukrywać…

Zakopie skarb

Gdzie noc i dzień się stykają

A gdzie już więcej nie spotkam cię

Upadam na kolana i płaczę

Bo wiem, że to już koniec.

Słowa szeptane i te mówione

Ciche smutki, głośnie śmiechy

Wszystko to zachowam w skrzyni

I zakopię ją właśnie tu.

***

Cichutko na paluszkach skradam się do Ciebie

Wiem, że gdy mnie zobaczysz, uciec muszę

Więc proszę nie odwracaj się, gdy usłyszysz cichy szmer

Po prostu pomyśl, że tylko Ci się wydaje

Mimo, że wiesz, że to ja jestem za Tobą, tu…

Ciao!

Przeprosiny przyjaciółki

2009-12-31T15:40:00.000+01:00

***

Przez cicho szeptane słowa otuchy nieświadomie zbliżałam się do Ciebie, nie spodziewając się jak potoczą się dalsze zdarzenia. Gdy Ty odbierałeś błędne sygnały mojej miłości, ja wysyłałam w Twoim kierunku ciepłą przyjaźń.

Gdy zobaczyłam jak wygląda uczucie rodzące się między nami znikłam jak słońce chowa się za chmurę- nie do końca było mnie nie widać.

Posmutniałeś. Czułam na mej zasłonie Twoje rozgoryczone spojrzenie.

Sama nie wiem jak to się stało, że nasze listy przerodziły się w chłodne pozdrowienia. Sama nie wiem, gdzie zostawiłam tamto uczucie.

Uciekając sama zapomniałam jak boli rozczarowanie.

Przepraszam Cię. Nie gniewaj się na mnie tylko zrozum, bo przecież tyle wiesz o mnie…

Pa...

Z zupełnie innej beczki... M. Kalicka "Wirtualne zauroczenie"

2009-12-30T15:06:00.000+01:00

Ostatnio odrywając się chwilowo od wirtualnego świata znalazłam się w świecie książek. No i było warto po świętach wskoczyć w kozaki i pomaszerować z tabunem książek do wymiany. Mianowicie, wśród kryminałów, horrorów i książek typu "Cyfrowa twierdza" wypożyczyłam niegrubą książkę M. Kulickiej pt. "Wirtualne zaskoczenie".
Po powrocie do domu po nią pierwszą sięgnęłam z tabliczką czekolady i cynamonowym cappuccino.

O czym jest?
O necie. O tym co znamy i czego nie znamy.
Zabawna historia niesamowicie pozytywnie zakręconej kobiety po czterdziestce - Carmen, która sama zaproponowała mężu rozwód, nie wyjawiając powodu w książce, za co on jest na nią "permanentnie obrażony". Mimo to jest dość częstym gościem.
Carmen, główna bohaterka, zalogowała się na serwisie Sympatia.pl i tu własnie zaczyna się jej przygoda z netem i uzależnieniem od niego, a także od jednego z jej tajemniczych korespondentów.

Książka ma ogólnie interesującą budowę. Są tu rozmowy telefoniczne, maile i dane z profili na Sympatia.pl. Cała historia jest wciągającą i lekka. Czyta się jednym tchem w jeden miły wieczór. Polecam dla relaxu!

Ciao! :*

Cynamon

2009-12-27T17:53:00.000+01:00

***

Jak zapalona świeczka w ciemności, która spokojnie iskrzyła na kocu pośrodku polany tak ja promieniałam radością. Tyle, że ja nie byłam spokojna. Pałałam entuzjazmem i płonęłam od środka z tylu gorących emocji rozgrzewających moje serce i duszę. Patrzyłam na to co on przygotował, a w moich oczach chichotały małe, święcące elfy, iskierki…

Obróciłam się i zaglądnęłam mu w oczy. Ach, te jego oczy! W nich, tak jak w moich, płonęły iskierki, które dodawały mu tyle uroku. Wyciągnął dłoń i pogładził mój policzek, a potem poczułam jak na nim zawitał palący rumieniec… Zrobiło się nagle cieplej. Tak inaczej, niż kiedykolwiek. Wziął moja dłoń, a drugą zapraszającym gestem wskazał urządzoną przez niego kolację. Posłałam mu najmilszy uśmiech jaki tylko potrafiłam z siebie wykrzesać w tym uroczym momencie i ruszyłam, a on wraz ze mną trzymając moją dłoń. Rozpaloną dłoń… Rozgrzaną przez jego dłoń. Wokół czułam cynamon, wanilię i mandarynki. Ten błogi zapach działał na mnie jak afrodyzjak. To on tak pachniał. On mnie odurzał sobą.

Szliśmy powoli, co chwila spoglądając na siebie i uśmiechając się. Nam przyglądał się tylko wszechobecny las. Wysokie drzewa wyglądały tak jakby tańczyły. Tańczyły dla nas. Wysoka trawa polany kryła małych śpiewaków, którzy rozpoczęli dla nas swój koncert, a do nas przyleciały robaczki świętojańskie.

Szliśmy tak dosłownie unosząc się! Unosząc nad ziemią…

Gdy doszliśmy, poczekał aż przycupnę na kocu i dopiero wtedy sam usiadł na jego krańcu blisko mnie. Opierałam się ręką o podłoże i patrzyłam na płomień świeczki. Przypominał mi moją duszę, która także płonęła.

On tymczasem napełnił nasze kieliszki czerwonym winem. Czerwonym? To był raczej burgund! Ten kolor był tak soczysty, że samo patrzenie na niego syciło moje zmysły. Podał mi kieliszek tego krwistego napoju, rzekł: „Za nas!” i patrząc mi w oczy upił łyk. Ja także upiłam łyk i od razu poczułam zawirowanie w głowie. Ale nie z powodu alkoholu, tylko tego, jak na mnie patrzył. A on patrzył jak na coś najbardziej drogocennego. Coś kruchego, delikatnego… Te oczy wpatrzone we mnie sprawiały, że sama nie mogłam uwierzyć temu wszystkiemu co się działo. A jego oczy mówiły mi ciągle „Jestem Twój, a Ty moja”.

Po tej magicznej chwili, w której patrzyliśmy sobie głęboko w oczy wyciągnął jedną dużą i czerwoną truskawkę z trawiasto zielonymi drobnymi listkami, pomoczył w winie ze swojego kieliszka i przystawił do moich ust. Ugryzłam kawałek, a wino w którym była namoczona napłynęło nie tylko do ust, ale także i na nie. Resztę mojej truskawki włożył do swoich ust. Ja także wzięłam truskawkę z koszyka i zanurzyłam w swoim winie. Przyłożyłam do jego ust. Ugryzł. Miałam wziąć już rękę, ale delikatnie przytrzymał ją swoją. Zbliżył się do mnie. Przełkną kęs truskawki ode mnie. Zmniejszył jeszcze trochę odległość między nami i zbliżył swoje wargi do mojej dolnej. Zebrał nimi pozostałość po trunku. Przytrzymał je jeszcze chwile. Miał zamknięte oczy. Trwaliśmy tak delektując się swoimi wargami jak zaklęci.

Do ust napływał cynamon. Cynamon i wanilia. Mój oddech przyspieszył. Moje usta same rozchyliły się łykając jego zapach. Jego usta przesunęły się w dół, ku mojemu podbródkowi. Pocałował go delikatnie. Odchyliłam lekko głowę, a on schodził drabiną pocałunków po mojej szyi. Zatrzymał się dopiero przy zagłębieniu między moimi obojczykami. Tam trzymał usta długo. Ja położyłam delikatnie swoja głowę na jego i gładziłam go po policzku. Znowu trwaliśmy jak zaklęci. Ale krócej niż w poprzedniej pozie.

Nie mógł się już powstrzymać chyba i podniósł głowę. Przywarł do mnie ustami.

Cynamon…

Moje usta pragnęły go. Nasze oczy zamknięte. Moje dłonie na jego twarzy. A język w cynamonie… Magicznym cynamonie…

Przerwał na chwile. Nie otwieraliśmy oczu. Stykaliśmy się czołami. Zlizałam z warg ślad tego, że on na nich gościł. Waniliowy ślad. Nie zdążyłam dokończyć swoich poczynań, a już do pomocy miałam mojego adoratora. Zlizał wanilię. Zabrał ją, a potem nałożył jej jeszcze więcej dając kolejny pocałunek. Kolejny, który przyprawił mnie o zawrót głowy.

Wokół nas tańczyły wesoło świetliki, obok paliły się świece. Świerszcze nam grały, a drzewa zasłaniały przed resztą świata…

Ciao!

Kolacja w Lesie

2009-12-26T15:40:00.000+01:00

***

Bajkową łąkę znów pokrywały kwiaty. Te bajeczne kolorowe kwiaty. Pachniały ostrzej niż zwykle, ale tak cudownie, że chciało się oddychać mocniej. Wszystko było kolorowe i sprawiało, że się uśmiechałam. Wysokie trawy cicho szumiały, a wokół mnie wirowały nasiona kwiatów i ich złoty pyłek… Słońce świeciło dziś mocniej, co sprawiało, że wszystko wydawało się być namalowane cieplejszymi barwami. Nawet niebo było bardziej malinowe niż błękitne.

Biegałam sobie rozradowana w kwiatach. Tak właściwie, to spędzałam czas dzielący mnie od spotkania z moim gościem. Uroczym gościem, który był stałym bywalcem na mojej łące od kiedy poczułam tamten cynamon w ustach. Tamten magiczny cynamon na języku.

Od tamtej pory należeliśmy do siebie i przychodził do mnie każdego dnia. Każdego. Przychodził i spacerowaliśmy, śmialiśmy się i prowadziliśmy nieme rozmowy. Nieme, bo rzadko się odzywaliśmy. Woleliśmy patrzeć sobie w oczy i odgadywać co myślimy.

To wszystko było tak bajkowe, że aż nieprawdopodobne. Nieprawdopodobne, jak wszystko co mnie otaczało. Łąka, kwiaty, te dni i noce, on. Wszystko.

Mimo to ja nadal na niego czekałam chodząc boso w wysokich trawach i upajając się zapachem. Wszystko wokół miało taką radosną aurę, że uśmiechałam się sama do siebie, podskakując i biegając. Prawie latając.

I w końcu zobaczyłam to na co czekałam od wczorajszego pożegnania. Stał w znacznej odległości ode mnie. Uśmiechał się, a gdy zobaczył, że tez na niego patrzę pomachał mi. Już byłam pewna, że stoi tam chwile i mnie obserwuje, jak skacze niczym konik polny i rozradowana jak dziecko szczerze do wszystkiego zęby. Trochę było mi głupio, ale przecież mnie znał.

Pobiegłam do niego nie zbyt szybko. On też się zerwał i szedł w moją stronę. A gdy już dobiegłam to wpadłam prosto w niego i przyczepiłam jak jakiś rzep. A potem usłyszałam „łup” i leżeliśmy na trawie, bo straciliśmy równowagę. Na raz oboje wybuchliśmy śmiechem leząc w swoich ramionach.

-Dzisiaj ci coś pokażę. –powiedział, gdy przestaliśmy się śmiać. Zaciekawiona spojrzałam na niego pytająco. – Chodź. –Podniósł się, wziął mnie za ręce i postawił. A gdy już stałam oniemiała, chwycił moją rękę uśmiechnął się oczywiście zawadiacko i pociągnął za sobą. Biegłam obok niego, wciąż zastanawiając się, gdzie może mnie zabrać, skoro przecież tu wszędzie jest łąka… Może pokaże mi swoją? A może on ma inne zaczarowane miejsce? Ciągle o tym myślałam mknąc do przodu.

Zwalnialiśmy. Brakowało mi tchu. Stanęliśmy. Schyliłam się trzymając ręce na kolanach i łapiąc dech. A gdy się wyprostowałam zobaczyłam przed sobą drzwi.

Drzwi. Tylko nie one! Spojrzałam na niego przerażona. Widząc moją minę przyozdobił swój uśmiech zmarszczonymi brwiami. Poczułam lęk i tamto uczucie, uczucie przeszywające mnie na wskroś… Cofnęłam się parę kroków kiwając przecząco głową. Chciałam wrócić na tamten skrawek łąki, gdzie byłam przed męczącym biegiem.

Zobaczył jaka panika mnie ogarnęła i złapał mnie ze ręce. Popatrzył w oczy pełne strachu i przytulił. Chyba wiedział o co chodzi. „Spokojnie”, szepnął. Schowałam głowę po jego ramieniem, a on wziął mnie na ręce. Poczułam jak poruszamy się, a później trzask drzwi. Zawiał delikatny wiatr, który uniósł lekko moje włosy. A po chwili poczułam zapach sosen i jeżyn. Malin… Odwróciłam głowę. Nadal niósł mnie na rękach, ale już nie byliśmy na łące. To był jakiś las. Ogromny, stary, pachnący las. Wszystko tu było inne. Takie wielkie i rześkie.

Spojrzałam w górę i dopiero wtedy znalazłam podobieństwo. To samo niebo. Te same kwiaty, które go zdobią. Srebrne, iskrzące i rozchichotane gwiazdy. Niebo był granatowe. Była noc…

-Możesz mnie postawić…

-Jeszcze nie.

Wtuliłam się w niego. Było chłodno, a on był taki ciepły… Szliśmy chwilę. Dość długą i błogą, którą spędziłam w jego ramionach, przypatrując się jego twarzy. Dla mnie mogliśmy tak iść cała wieczność! Zamknęłam oczy i wczułam się w nowe zapachy i brzmienia.

Przystanął. Otworzyłam oczy. Posadził mnie na szerokim, płaskim i dość wysokim głazie, który był porośnięty mchem, więc nie czułam od niego zbytniego zimna. Schylił się i wyciągnął dwie wełniane skarpety. Ubrał mi je na bose stopy. Wyprostował się, pocałował w czoło i znów zniknął na chwilę. Teraz wyciągnął duży, szary sweter. Chyba był jego. Rozłożył mi go na kolanach, a potem przeciągnął go przeze mnie tak, że na zewnątrz było widać tylko moją głowę. Zaśmiałam się. Moje naelektryzowane włosy wędrowały w powietrzu. On, gdy to zobaczył także się zaśmiał. Ręce do rękawków włożyłam już sama.

Sweter był na tyle długi, ze zakrywał mi prawie całe uda, które nie zakrywała sukienka znajdująca się aktualnie pod swetrem. A długie rękawy swetra zakrywały całe dłonie.

Zeskoczyłam z kamienia i wtuliłam się w jego bok. Prowadził mnie głębiej w las. Ufałam mu, więc szłam…

Po jakiejś cząstce czasu z wieczności stanęliśmy. Zakrył mi oczy i prowadził. Poczułam, że przechodzimy przez jakieś chaszcze. A potem moje łydki łaskotała trawa. Odsłonił mi oczy. Przede mną była leśna polana, którą dookoła obrastały krzewy dzikich malin, jagód i róż. Na środku był rozłożony koc, a na nim świeczki, dwa kieliszki, wino i kosz truskawek.

-Zapraszam cię na kolację…

Ciao!

Śnieg na Łące

2009-12-24T16:15:00.000+01:00

***

Słonce wzeszło. Mój gość odwrócił się do mnie. Przytulił mnie. Pocałował w czoło i odszedł. Odszedł, a ja zostałam sam na sam z moją łąką. Przez chwile obserwowałam go jak znikał coraz mniejszy w puszczy tworzoną przez maki, lilie, stokrotki, chabry… Nad nim niebo przybierało znowu te same błękitne barwy jak co dnia na mojej łące.

Zrobiłam piruet i rzuciłam się w kwiaty. Puch mniszków lekarskich wzniósł się nad moją głową. Obserwowałam jak nasionka z puchatymi spadochronami wirują w powietrzu, a miedzy nimi ujrzałam płatki śniegu.

To było zaskoczenie. Pierwszy raz na mojej letniej łące śnieg. Uśmiechnęłam się do siebie. Z błękitnego nieba spadał biały śnieżek. Mmm… Piękne białe śnieżynki wirował wokół mnie i opadały lekko na kwiaty. Podniosłam się lekko i usiadłam. Wszystko dookoła pokrywał już śnieg, piękny bielutki śnieg. Zamknęłam oczy i skierowałam twarz ku niebu. Zimne płatki mimo mojej ciepłej twarzy się nie topiły. Strzepałam je z siebie. Pierwszy raz poczułam na łące zimno. Zimno które delikatnie zaróżowiło moje ciało. Troszkę zmartwiona owinęłam ręce wokół ciała. Rozglądnęłam się szukając czegoś, gdzie mogłabym się schronić lub owinąć. Jednak wokół panowała biel. Czysta przenikliwa biel. Nad nią błękit. Cudny błękit…

Skuliłam się, żeby nie tracić szybko ciepła. Zamknęłam oczy. Siedziałam tak chwilkę z zamkniętymi oczami. W sumie nie było mi tak strasznie zimno, ale było czegoś brak. Brak tamtego ciepła? Nie wiem. Otworzyłam oczy, zastanawiając się nad tym co stało się z moją łąką. Gdzie te kwiaty i skąd śnieg. Otworzyłam je. Otworzyłam i poczułam coś na plecach. Jakieś płótno, które osłaniało mnie. Obróciłam głowę. Nade mną stał mój gość. Uśmiechnął się do mnie. Te jego piwne oczy… Znów w nich się zanurzyłam. Od razu było cieplej. Mmm… Wziął mnie za ręce i przytulił. Był ciepły i pachniał. Pachniał wanilią, cynamonem i mandarynkami. I chyba czekoladą. Położyłam na jego ramieniu głowę. On dokładniej owiną mnie tym płótnem, które przyniósł. A po chwili na głowie miałam błękitną czapkę z ogromnym białym pomponem i biały szal wokół szyi. On miał tez taki szal. Podniosłam głowę i popatrzyłam mu w oczy, te jego piękne, ciepłe oczy i znów utonęłam. Uśmiechał się.

Wyglądał tak, jakby studiował moja twarz, żeby ja zapamiętać. Zawstydziłam się i spuściłam wzrok. Wtedy roześmiał się w głos. Jego głos brzmiał tak przyjaźnie i ciepło. W ogóle on był jak słońce w zimie, które łamie lód na początku wiosny. A potem złapał mój podbródek i trzymał go tak, aby nasze oczy były skupione na sobie. Prawie stykaliśmy się nosami. Nawet nie zauważyłam, że już jest ciemno i niebo jest całe w kwiatach. Tych pięknych srebrnych, migoczących kwiatach. Schylił się do mnie muskając mój policzek swoim i szepnął mi do ucha: „Jesteś najpiękniejszym kwiatem”. Zawirowało mi w głowie i gdyby nie jego silne ramiona, to pewnie bym upadło na biały puch. Zachichotałam. To moje zawstydzenie bawiło mnie samą. Znów spojrzałam w te oczy. Byłam już chyba od nich uzależniona…

Schylił się delikatnie i pocałował mnie w czoło. Zamknęłam oczy. Na policzek spłynął pocałunek. Dłuższy i słodszy. Później seria małych pocałunków w kierunku moich ust. I nagle się zatrzymał. Otworzyłam oczy, ale dużo nie zobaczyłam, bo byliśmy tak blisko siebie, że stykaliśmy się czołami i nosami. Czułam się jakbym się unosiła… Znowu. Zawsze tak się czuje jak jestem blisko niego. Kim jesteś nieznajomy?

Odczytał chyba moje pytanie z moich oczu. Odpowiedzi nie otrzymałam, za to zbliżył swoje usta do moich. Były lekko rozchylone. Delikatnie musnął moją górna wargę. Nie widziałam wyrazu jego twarzy. Miałam już zamknięte oczy. Po chwili całowaliśmy się i unosiliśmy się. Nie czułam gruntu pod nogami, ale bałam się spojrzeć, nie chciałam nawet otwierać oczu. W ustach czułam wanilię i cynamon.

Teraz już wiem, czego było mi brak… Jego.

Ciao! :)

Pożegnanie

2009-12-24T10:13:00.000+01:00

W natłoku, ostatnio dość smutnawych zdarzeń znalazłam w swoich archiwach (dużo tam tego jest) takie opowiadanie, które jest dość smutnawe, bo to pożegnanie. Mam nadzieję, że ten przerywnik, miedzy radosnym przebywaniem na bajkowej łące się wam spodoba :)

***

Wyszła przed szkolę. Zrobiła parę kroków i zza ściany wyłoniła się tak długo wyczekiwana osoba. Tak długo wyczekiwane przez nią spotkanie. On tez uważał, ze jest dla niego ważne. Być może. Ale nie był pewien.

Stanęła jak wryta. Miała ściśnięte gardło i czuła, że przy pierwszym słowie się rozpłacze. Zrobił ku niej parę kroków. Ona jednak nie dała mu dokończyć spaceru. Wyszła naprzeciw.

Zdezorientowany chłopak podążył za nią.

Milczeli. Żadne z nich nie chciało zacząć. Ich milczenie tylko pogarszało wszystko, mimo to kolejne bolesne milczące sekundy mijały.

Dziewczyna nie wytrzymała napięcia.

-Więc?

-To nie tak jak myślisz- zareagował.- Ja nie wiem czy potrafię Ci to powiedzieć tak jakbym chciał… Nie zrozum mnie źle. – milczała. On nie wiedział jak mówić dalej, jak przekazać jej to co czuje.

-To ostatnie takie spotkanie? – Tym razem on milczał. Cisza znów ogarnęła ich oboje. Dziewczynie puściły nerwy. ‘Czemu to musze być ja?’ pomyślała, a potem do oczu napłynęły jej łzy. Hamowała je, jednak jedna powoli spłynęła jej po twarzy.

-Ej… - chłopak uniósł rękę, żeby otrzeć łzę z czerwonego policzka. – Tak nie możesz… To nie tak…

-A jak? – prawie szepnęła przez łzy, jednak już ani jedna nie spłynęła. Odchyliła głowę do tyłu, a gdy wróciła do poprzedniej pozycji zamknęła oczy. Wilgotne rzęsy się posklejały. – Jak mam to do jasnej cholery rozumieć? Miałeś mi dzisiaj wszystko powiedzieć… Miałeś nie zachować się chamsko pisząc przez SMS-y więc jestem. Słucham…

-Za długo się znamy… Ja nie chce psuć naszej przyjaźni. Już mi jej szkoda, bo widzę co jest. I ja nie wiem co zrobić…

-Eh… -odwróciła głowę. – Masz rację. Muszę już iść… Mam jeszcze coś do zrobienia. – chwyciła plecak leżący na ziemi i już miała iść.

-Szkoda. Myślałem, że będziemy mogli pogadać. – ‘Chyba nie mamy już o czym, drogi przyjacielu’, pomyślała dziewczyna.

-Tak…

Ciao...

"Nie Tak Miało Być"

2009-12-22T19:28:00.000+01:00

Myślałam, że on to on

Myślałam, że już się z tym pogodziłam,

Myślałam, że zapomnę

Myliłam się.

Pa...